Γεια σου αγαπητέ αναγνώστη και καλώς σε ξαναβρίσκω, μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα απουσίας για λόγους που δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικοί, δεν πέρασα κάποια βασανιστική ασθένεια ή κάποιο τραυματικό οικογενειακό δράμα -δόξα τω Θεώ- απλά... χάθηκα. Αυτό το ποστ είναι πολύ προσωπικό και δεν είναι εύκολο για μένα.

Σαφώς και φταίει η έλλειψη οργάνωσής μου, παράλληλα όμως φταίει σε μεγάλο βαθμό ο εθισμός που πολύ καλά ξέρεις μέχρι τώρα, πως έχω στο κινητό μου και στα σόσιαλ. Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως έχω χάσει μεγάλα κομμάτια των τελευταίων ετών, της καθημερινής μου ζωής, επειδή είμαι κολλημένη σε αυτό το "αθώο" ναρκωτικό: στο κινητό μου. Είναι κάτι με το οποίο παλεύω ενίοτε κι ενίοτε απλά υποκύπτω (κυρίως το δεύτερο). Θα έλεγα πως το τελευταίο πολύ μεγάλο διάστημα κυρίως υπέκυπτα (και συνεχίζω) και δεν ξέρω πώς και πότε θα τα καταφέρω να βγω πραγματικά από αυτό. Μιλάμε για screentime από 8 ως και 12 ώρες ημερησίως, που μεταφράζεται σε διαρκή χρήση του κινητού ακόμα και στη δουλειά, στο σπίτι, στο φαγητό, στο δρόμο, στην έξοδο, παντού και πάντα και μονίμως.

Το καλοκαίρι, ιδίως, με τη ζέστη που μου ρουφάει όλη την ενέργεια, αδυνατώ να επιβληθώ με τον οποιονδήποτε τρόπο στον εαυτό μου και μου είναι απείρως πιο εύκολο να "θάψω" το μυαλό μου σε ένα ατελείωτο scrolling, μέχρι να περάσουν τα λεπτά, οι μέρες, οι μήνες και να μπορέσει η ζωή να γίνει ένα τσικ πιο υποφερτή (μισώ την υπερβολική ζέστη, δεν ξέρεις πόσο!). Και αν δεν το έχεις νιώσει θα σου πω πως το ατελείωτο scrolling μπορεί να προκαλέσει από πονοκέφαλο και ναυτία, μέχρι ευερεθιστότητα άνευ λόγου και αιτίας ή και χειρότερα, κλάματα χωρίς λόγο και ένα νοερό "μούδιασμα". Είναι ένα κανονικότατο και άκρως εθιστικό ναρκωτικό.

Έχω παρατηρήσει πως αυτή την αίσθηση της "σκλαβιάς", τη νοσταλγία για μια ζωή χωρίς ίντερνετ είναι κάτι που οι νεώτερες γενιές δεν μπορούν να καταλάβουν πλήρως, καθώς είναι γεννημένες μέσα σε αυτό τον ψηφιακό κόσμο και τους είναι απείρως πιο φυσικό να υπάρχουν σε αυτόν (δεν ξέρω αν εξαιτίας αυτού το ελέγχουν και καλύτερα ή απλά δεν το παρατηρούν). Εμείς οι λίγο μεγαλύτεροι που προλάβαμε το βαρετό του να μην έχεις τι να κάνεις και να μην κάνεις τίποτα, νιώθω πως πάντα νοσταλγούμε εκείνες τις εποχές που μπορεί να μην είχαμε ούτε καν υπολογιστή, πόσο μάλλον ολόκληρο τον κόσμο στην άκρη του χεριού μας.

Ειλικρινά, μου έλειψε απείρως πολύ να γράφω εδώ μέσα, η μικρή επικοινωνία μας αυτής της τόσο ντεμοντέ μορφής (ποιος έχει τελικά ακόμη blog το 2026!), μου έλειψε η καταγραφή των βιβλίων που διάβασα και όλης της pop culture που είδα/άκουσα, οι σκέψεις που μοιραζόμουν μαζί σου, οι ερασιτεχνικές βιβλιοκριτικές μου, μου έλειψε να "υπάρχω" χωρίς τον περιορισμό της κοντής προσοχής του tiktok των 2 δευτερολέπτων, ακόμα και οι καλημέρες του facebook μου έλειψαν, κυρίως μου έλειψα εγώ, ελεύθερη, γιατί δε θεωρώ τον εαυτό μου ελεύθερο μέσα σε αυτή μου την εξάρτηση.

Η επιστροφή μου αυτή θα είναι παράλληλα ένα πείραμα, κατά πόσο θα τα καταφέρω να είμαι συνεπής σε αυτή τη δραστηριότητα, κατά πόσο θα τα καταφέρω να είμαι δημιουργική, κατά πόσο θα καταφέρω να είμαι πράγματι ελεύθερη. Ίσως έχοντας εσένα, ως κριτή, να καταφέρω κάτι παραπάνω απ' ότι νομίζω πως μπορώ να καταφέρω μόνη μου. Αν πάλι χαθώ, θα ξέρεις γιατί γίνεται αυτό κατά πάσα πιθανότητα και ίσως ΙΣΩΣ αυτό να με αποτρέψει και να λειτουργήσει ως έναυσμα. Ίσως.

Αν νιώθεις κι εσύ κάπως έτσι, θα χαρώ να το προσπαθήσουμε μαζί, ίσως δώσουμε ο ένας στον άλλο ένα επιπλέον κίνητρο, να μειώσουμε το screentime (όσο οξύμωρο κι αν είναι να το λέω αυτό μέσα από μια οθόνη), να αποκτήσουμε τον έλεγχο και να μη μας επιβάλλεται σε τέτοιο απόλυτο βαθμό, να επιλέξουμε την παρουσία στο τώρα, εδώ, και όχι μέσα από την οθόνη.

Έχω αρχίσει με βασικό κανόνα να μειώσω το χρόνο που είμαι στο κινητό, δε θα το κρατώ στο χέρι όταν περπατάω, δε θα το βγάζω από την τσάντα όταν είμαι για καφέ/φαγητό ή οτιδήποτε περιλαμβάνει κοινωνικοποίηση, θα έχω συγκεκριμένο χρόνο να σπαταλήσω στο tiktok (το χειρότερο social για κάποιον εθισμένο) της μιας ώρας ημερησίως, δε θα σκρολάρω πριν κοιμηθώ το βράδυ. Ελπίζω κι εύχομαι να σου πω την επόμενη φορά πως το ελέγχω έστω και λίγο καλύτερα.

Εν όψη, λοιπόν, του αγαπημένου μου φθινοπώρου, με ελπίδα και όρεξη για δημιουργία, the silver haired witch is back και ο Θεός βοηθός!