Η καλύτερη εποχή is upon us! Και η όρεξή μου για κάθε τι φθινοπωρινό είναι όπως πάντα, ακόρεστη!
Κάπως έτσι αποφάσισα φέτος να οργανώσω κάπως πιο ενεργά το bookclub της Χώρας των Βιβλίων στο instagram, @dodosbookclub για να τιμήσουμε και το φθινόπωρο, ώστε μαζί με όλα τα υπόλοιπα να διαβάσουμε και περισσότερα βιβλία αλλά κατά βάση να μειώσουμε τα αδιάβαστά μας (ναι. Αυτό είπα. Με θράσος!).
Μια μίνι (!) στήλη ενημερωτικού χαρακτήρα έρχεται στη Χώρα των Βιβλίων, εμπνευσμένη από ένα trend του tiktok "Last, Now, Next" για να σου λέω λίγο πιο αναλυτικά τι διάβασα με μίνι ριβιού, τι διαβάζω (ώστε καταγεγραμμένα να μην τα ξεχνάω, κάτι που συμβαίνει πολύ πιο συχνά απ' όσο θα ήθελα να παραδεχθώ) και τι σκοπεύω να διαβάσω μετά βάση προγράμματος. Τα εκτός προγράμματος που είναι λόγο διάθεσης, θα αναφέρονται σε επόμενο άρθρο στην κατηγορία "Διάβασα" δε θα σου τα έχω και κρυφά!
Γεια σου αγαπητέ αναγνώστη και καλώς σε ξαναβρίσκω, μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα απουσίας για λόγους που δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικοί, δεν πέρασα κάποια βασανιστική ασθένεια ή κάποιο τραυματικό οικογενειακό δράμα -δόξα τω Θεώ- απλά... χάθηκα. Αυτό το ποστ είναι πολύ προσωπικό και δεν είναι εύκολο για μένα.
Απερίσκεπτες αγορές η ατέρμονη λούπα.. εντάξει, θα μπορούσα να μην είχα ψωνίσει ΠΑΛΙ αλόγιστα, αλλά αλήθεια τώρα, αν δεν το έκανα αυτό θα ήμουν αυτή που είμαι; αυτή που ξέρεις και αγαπάς; και καθησυχάζεσαι που της μοιάζεις ή που ΔΕΝ της μοιάζεις; Δε νομίζω! Πάμε να σου πω τι έχει έρθει στα ράφια μου το τελευταίο διάστημα (κυρίως από το metabook και το vinted)
ΔΕΝ ξέρω γιατί αποδιοργανώθηκα πλήρως φέτος και μέχρι στιγμής η Χώρα των Βιβλίων είναι κάπως σε... χειμερία νάρκη. Σίγουρα δεν είναι πως ζω, πλέον, πιο αναλογικά! Αναγνωστικά, ωστόσο, με βρίσκω σε πολύ καλό σημείο και ικανοποιημένη από τα βιβλία που διάβασα ως τώρα, εκείνα που διαβάζω τώρα και κάποια λίγα που έρχονται σχετικά άμεσα.
Χρόνος ανάγνωσης: περίπου 6 λεπτά
Εγώ που με διαβάζεις είμαι από τους πιο ψηφιακά ενεργούς ανθρώπους, πέραν της δουλειάς μου (υπάλληλος σε eshop), ολόκληρη η ζωή μου γίνεται όλο και πιο ψηφιακή, εντελώς συνειδητά κιόλας, καθώς νιώθω πως με διευκολύνει και το προτιμώ. Παρουσία σε όλα τα σόσιαλ, ψηφιακό ρολόι, ψηφιακό πορτοφόλι, αποκλειστικά online αγορές, όλα, τα πάντα, γίνονται ψηφιακά και πάντα το δέχομαι και το υιοθετώ χωρίς καμία αντίρρηση, ίδιον του Υδροχόου άλλωστε, να δέχεται με ενθουσιασμό την εξέλιξη.
Ωστόσο.
Ως άνθρωπος που έχει ζήσει και το πριν, που ήταν πολύ πιο ξεκούραστος ο εγκέφαλος, πιο καθαρό το μυαλό, πιο απλά τα πράγματα γενικότερα, πολύ συχνά με απασχολεί η εξάρτηση (κυριολεκτική εξάρτηση!) από τον ψηφιακό κόσμο, κάτι που έχω παρατηρήσει πως παιδιά που γεννήθηκαν κοντά στην αλλαγή της χιλιετίας και μετά δεν τους έχει απασχολήσει ποτέ. Έχω κάνει στο παρελθόν digital detox που ήταν από τις πιο καλές και υγιείς αποφάσεις, πλέον δεν υπάρχει η δυνατότητα να το επαναλάβω στον ίδιο βαθμό, κυρίως εξαιτίας της παρέας μου που "υπάρχει" διαδικτυακά, λόγω απόστασης, και δεν γίνεται να μην βρίσκονται στην καθημερινότητά μου. Από την άλλη πλευρά δε μου αρέσει το ότι υπάρχει ανάγκη για digital detox, σημάδι πως είναι εκτός του ελέγχου μου και αντί να το απολαμβάνω, με έναν τρόπο το υπηρετώ.
Κάπου είδα σε στόχο για τη νέα χρονιά το εξής: "go analog" και λέω, ωπ! Τι θέλει να πει εδώ; Κάπως μου τράβηξε την προσοχή και είπα να το ψάξω λίγο. Επιστροφή σε έναν πιο αναλογικό τρόπο ζωής, δεν είναι κάτι που αποκλείει την ύπαρξη ή χρήση των ψηφιακών μέσων, είναι όμως η συνειδητή επιλογή να αλλάξεις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητάς σου που θα σε βοηθήσουν να είσαι περισσότερο παρούσα/ών και θα απολαμβάνεις περισσότερο όλα εκείνα που στο βωμό της ευκολίας έχουν κάνει το σύνολο της ζωής μας μια ψυχρή ρουτίνα.
Άλλο ένα χαρακτηριστικό του "αναλογικού" τρόπου ζωής είναι το mono-tasking, που ναι μεν έχουμε εκπαιδευτεί να κάνουμε παράλληλα πολλά πράγματα (έχω ανοιχτή σειρά να παίζει στο κινητό σε παραθυράκι πάνω από παιχνίδι ενώ παράλληλα μπαίνω και σε όλα τα σόσιαλ κάθε τρεις και λίγο και απαντάω σε μηνύματα) αλλά τελικά αυτό είναι πολύ κουραστικό, και ξέρεις τι το κάνει ακόμη πιο κουραστικό και επίσης έχουμε συνηθίσει; Οι διαφημίσεις! Που είναι κυριολεκτικά παντού και ταΐζουν με παραπολλές άχρηστες πληροφορίες το ήδη γεμάτο κεφάλι μας.
➤ Όταν είναι η ώρα του βιβλίου, το κινητό πρέπει να βρίσκεται ιδανικά σε άλλο χώρο, όχι κλειστό δίπλα, όχι γυρισμένο ανάποδα (δε ξέρεις πόσες φορές έχω νιώσει ευγνωμοσύνη που τελείωσε η μπαταρία μου και μπορώ επιτέλους να διαβάσω απερίσπαστη, πράγμα που βρίσκω πραγματικά θλιβερό!). Άλλο tip για ανεμπόδιστο διάβασμα, είναι να βγαίνει offline το κινητό κάθε απόγευμα ή μετά τις 21:00, ή όποτε είναι ο χρόνος για διάβασμα τέλος πάντων. Να μην είναι πάντα συνδεδεμένο στο ίντερνετ.
➤ Όταν βάλεις μουσική, να κάνεις μόνο αυτό, να ακούσεις μουσική. Χωρίς να κάνεις κάτι ακόμη παράλληλα. Ή όταν ακούς ένα podcast (αν και κινδυνεύω να με πάρει ο ύπνος αν κάνω κάτι τέτοιο, αποκλειστικά) ή ένα audiobook (είπαμε, δεν μιλάμε για εξάλειψη του ψηφιακού κόσμου, μιλάμε για περιορισμό), μπορείς να κάνεις ένα ρόφημα, να καθίσεις στο μπαλκόνι σου και να... παγώσεις στην προκειμένη 😅 ας το αφήσουμε αυτό για πιο ανοιξιάτικες μέρες!
➤ Να αφήσεις τον εαυτό σου να βαρεθεί ΧΩΡΙΣ οθόνες. Το πρώτο πράγμα που κάνω αυτόματα πλέον όταν νιώσω βαρεμάρα, είναι να ανοίξω το tiktok. Αυτός, άξουαλι, είναι χρυσός κανόνας και για τα παιδιά. Πρέπει να βαρεθούμε γιατί έτσι επιστρέφουμε στο σώμα μας, ξεκουραζόμαστε και μπορεί να γίνουμε πραγματικά δημιουργικοί. Χώρο στη βαρεμάρα, λοιπόν.
➤ Ενασχόληση με χόμπι που απαιτούν παρουσία. Όπως είναι το διάβασμα, που δεν μπορείς να κάνεις ενώ παρακολουθείς παράλληλα μια σειρά, ένα δύσκολο παζλ (με παρέα κιόλας είναι ακόμη καλύτερο), μια βόλτα ή περπάτημα γενικότερα χωρίς ακουστικά και οπωσδήποτε χωρίς κινητό στο χέρι. Θα πρόσθετα εδώ και το μαγείρεμα ή τον αθλητισμό, για εσένα που σε αφορούν περισσότερο 😅. Εγώ για την ώρα φλερτάρω με την κηπουρική, το bullet journaling και λίγο με το πλέξιμο.
Μια συνάδελφος blogger που έχει μιλήσει για το θέμα, προτείνει ένα ακόμη "κόλπο", να βάλεις κάποιους μικρούς αλλά πολύ συγκεκριμένους στόχους, όπως για παράδειγμα να σκιτσάρεις 30 λουλούδια σε 30 μέρες, ή να κάνεις μια καινούργια συνταγή κάθε σαββατοκύριακο για 3 μήνες και να καταγράφεις σε ένα τετράδιο μαγειρικής τις σκέψεις σου, ανάλογα με το τι σε ενδιαφέρει περισσότερο και με τι ασχολείσαι. Και κάτι ακόμη που μου άρεσε: να βρεις κάτι που πραγματικά σε συναρπάζει και να εντρυφήσεις σε αυτό εις βάθος (για παράδειγμα μπορεί να είναι η αστροφυσική, ή η γεωγραφία, ή η ελληνική μυθολογία).
Δεν είναι σε καμία περίπτωση εύκολο να περάσεις από τον σχεδόν πλήρως ψηφιακό τρόπο ζωής στον πιο αναλογικό, να γυρίσεις από το τρίωρο σκρολάρισμα στο τρίωρο διάβασμα, είναι αδύνατο, μάλιστα όταν έχεις αποκτήσει ένα εύρος προσοχής των 3ων δευτερολέπτων (ευχαριστούμε tiktok) και έχεις αφιερώσει ψυχή και πνεύμα ανεμπόδιστα σε ένα μέσο που είναι κατασκευασμένο έτσι ώστε να είναι πλήρως εθιστικό για να πας σε δραστηριότητες που πραγματικά ΔΕΝ είναι το ίδιο (και καλά κάνουν). Όμως κάποτε μπορούσες, και μπορούσα, να διαβάσουμε ένα βιβλίο κλασσικό των 500ων σελίδων. Μας ήταν μάλιστα ευχάριστο, ακόμη κι αν δε συνέβαινε τίποτα το συναρπαστικό για το μισό βιβλίο πέρα από χτίσιμο χαρακτήρων. Τώρα αν δεν είναι page turner θα το βρούμε κάπως φλύαρο ή "όχι για εμάς".
Μπορεί να μιλάει αποκλειστικά η δική μου ανάγκη για έναν πιο αναλογικό τρόπο ζωής, μπορεί να με τρομάζει κιόλας ο εθισμός μου. Όμως είναι η αρχή της χρονιάς, τώρα που βάζουμε τους στόχους μας για το νέο έτος και τα λοιπά και παρά το ότι δεν έχω βάλει πολλούς και σοβαρούς στόχους όπως σε έχω συνηθίσει κι εσένα κάθε χρονιά, έχω βάλει τουλάχιστον δύο βασικούς: Ο ένας είναι να ζω λίγο πιο αναλογικά. Ο δεύτερος είναι να μην ψωνίσω άλλο πολυεστέρα. Πιστεύω πως μπορούν να δώσουν λίγη ποιότητα στη ζωή μου γενικότερα και προφανώς δε ξέρω πόσο και πώς θα τα καταφέρω και τα δύο, όμως θα προσπαθήσω. Και τα δύο.
Εσύ νιώθεις την ανάγκη να ζεις πιο αναλογικά τη ζωή σου;
*όλες οι φωτογραφίες είναι από το pinterest
Χρόνος ανάγνωσης: 13 λεπτά
Η ανασκόπηση, το wrapped της Χώρας των Βιβλίων ΔΕΝ γίνεται αυτόματα, γιατί δεν έχω πόρους να προσλάβω έναν υπάλληλο να μου το κάνει ή ένα καλό ΑΙ (αν και μας έχουν κοτσάρει ένα ΑΙ από τη google κει πέρα, αλλά ακόμα δεν το έχω πατήσει να δω τι κάνει!), ΟΠΟΤΕ έπρεπε να ψάξω εις βάθος τι έχω σημειώσει, τι έχω ανεβάσει σε σόσιαλ, σε ποστ εδώ, οπουδήποτε, τι με ενθουσίασε εφέτο για να βγάλω ένα αξιοπρεπές τελικό συμπέρασμα, καθότι και άνθρωπος που ο μισός εγκέφαλος είναι κιμάς επί μονίμου βάσεως και με μνήμη χρυσόψαρου! Συνεπώς πάμε εν τάχει και χωρίς πολλά πολλά να σου πω ποια ήταν τα καλύτερα του 2025 για την Αλίκη στη Χώρα των Βιβλίων (μουά):
Τα 3 καλύτερα βιβλία της χρονιάς
Θα πω πως η χρονιά μπορεί οφίσιαλι να χαρακτηριστεί ως "η χρονιά των μεσαιωνικών βιβλίων φαντασίας" γιατί στην κορυφή τους βρίσκονται ισάξια τα εξής:
Κάθαρμα ζητά βοηθό, της Hannah Nicole Maehrer, που το περίμενα πως θα μου αρέσει, δεν το περίμενα ότι θα μου αρέσει ΤΟΣΟ πολύ. Είναι το ιδανικό βιβλίο για μένα, αν αναρωτιέσαι τι άνθρωπος είμαι, είμαι ο άνθρωπος που ΣΚΑΕΙ από τη ζήλια του που δεν έγραψε πρώτη αυτό το βιβλίο!
Η σκοτεινή καρδιά του δάσους, της Ναόμι Νόβικ, που αγαπάμε Ναόμι Νόβικ μετά το Σχολομαντείο και θέλουμε να διαβάσουμε ό,τι έχει γράψει, και αυτό που δεν έχει ουδεμία σχέση με το Σχολομαντείο, ήταν ένα φανταστικό βιβλίο που πέρασα τέλεια κι έχει μπει στην καρδιά μου όσο λίγα. Τσέκαρε ντοντοκριτικές εδώ.
The Shepherd King series, της Ρέιτσελ Γκίλιγκ (είναι δύο, ναι, αλλά τα βάζω ως ένα καθότι μια ιστορία. Σου μιλάω αναλυτικά εδώ) που πίστεψα πολύ σε αυτά και δικαιώθηκα ΕΥΤΥΧΩΣ γιατί είναι booktok βιβλίο και ΟΛΟΙ ξέρουμε τι παγίδα είναι αυτή.
Πολύ κοντά αλλά ελάχιστα παρακάτω, τύπου 0,001%, δηλαδή οριακά θα έπρεπε να αλλάξω τον αριθμό και να πω τα 6 καλύτερα βιβλία της χρονιάς αλλά δεν θα το κάνω, είναι Ο ταχυδρόμος των βιβλίων, Το κορίτσι που ήπιε το φεγγάρι και η Kiki's delivery service.
Οι 3 καλύτερες σειρές
Δεν θα πω ταινίες γιατί ανάθεμα κι αν είδα τρεις ολόκληρες ταινίες φέτος, οπότε ας πούμε για σειρές που σίγουρα είδα λίγες περισσότερες:
Το Office το αμερικανικό, και οι 9 σεζόν του, το λάτρεψα, τι να πω πραγματικά, απόλυτα comfort επιτέλους το είδα! Μου λείπει, δηλαδή, τώρα που το τέλειωσα.
Οι Σέρρες του Καπουτζίδη, που βγήκε η δεύτερη σεζόν του και ήταν υπέροχη, έκλεισε ιδανικά την ιστορία.
Το American Horror Story - Asylum, δηλαδή η δεύτερη σεζόν της σειράς, η πρώτη για εμάς, ήταν τόσο καλή (αν και ΣΟΥΠΕΡΚΡΙΠΙ) που ακόμα τη θυμάμαι και θεωρώ θα μου μείνει για πάντα. Αυτό είναι ένα καλό σημάδι, θεωρώ, για την ποιότητα ενός έργου.
Οι 3 καλύτερες μουσικές
Ωσάν καλή και σωστή μιλένιαλ, φέτος το καλοκαίρι έπαθα κανονική παράκρουση με τους all time favorite Backstreet Boys, ναι, προφανώς φταίνε οι συναυλίες τους στο Sphere του Λας Βέγκας, που έχω δει ξανά και ξανά σε βιντεάκια στο τικτοκ (κι έπειτα βρήκα ολόκληρη τη συναυλία στο youtube και προφανώς την είδα κι αυτήν) που μου ξύπνησε τη λαχτάρα της μικρής Αλίκης για τα τραγούδια που ακούγαμε κάποτε, οπότε και έλιωσα το spotify μου να ακούω τα άπαντα. (στο wraped της εφαρμογής που σου λέει "ποιος είναι ο τοπ καλλιτέχνης σου" βγήκαν στο τέλος ένας ένας να μου πουν ευχαριστώ και τι με θέλεις να έχω πάθει ΤΟ σοκ που μου μιλάνε προσωπικά ΤΑΧΑ τα παιδιά ΘΕΜΟΥ!!! Κέβιν, εσένα αγαπάω πιο πολύ, να ξέρεις!)
Πρώτη φορά μου άρεσε μουσική της Taylor Swift, βέβαια δεν κράτησε για πάντα, προφανώς τη βαρέθηκα από ένα σημείο και μετά, αλλά για μερικές εβδομάδες υπήρξε ένα ομπζέσιον με την Οφήλιαααα και κανα δυο ακόμα που ε χμμμ τώρα τα έχω ξεχάσει; Να τώρα. Ήταν και κάτι απίστευτα πιασάρικα ρεμίξ που έφτιαξαν δημιουργοί στο tiktok που έκαναν τα τραγούδια της ακόμα καλύτερα.
Δε θα μπορούσα να παραλείψω ένα πολύ ΠΟΛΥ παλιότερο συγκρότημα κι από τους ίδιους τους BSB, τους Fleetwood Mac, που τους ήξερα, όλοι τους ξέραμε, αλλά όχι τόσο καλά. Τους εξερεύνησα εις βάθος, έμαθα όλα τα κουτσομπολιά (που ήταν ΠΟΛΛΑ) και λάτρεψα τα τραγούδια τους κι εκείνα που δεν ήξερα ακόμη πιο πολύ.
Θέλω να δώσω μια ειδική μνεία σε ένα τραγούδι που μου θύμησε το tiktok, σε μια στιγμή απόλυτου σοκ για την ξεκάθαρα φθίνουσα μνήμη μου (άνοια στα 37; είναι συχνό;), ένα τραγούδι που πρέπει να είχα να το ακούσω από τα 19 μου, 18 χρόνια πριν δηλαδή, ωστόσο το ήξερα απ' έξω στίχο προς στίχο (ήταν και απίστευτα συναισθηματικό παράλληλα, καθώς ήταν από τα τραγούδια που άκουγα πρωτοερωτευμένη με το μπόιφρεντ τότε, χάζμπαντ τώρα, και όπως καταλαβαίνεις κάπως έπαθα ένα σοκ που το θυμόμουν και που ΔΕΝ το θυμόμουν). Το τραγούδι είναι το Στάσου λίγο του Νίκου Μερτζάνου, που ακόμα και τώρα αν το ακούσω θα βάλω τα κλάματα. Ίσως για άλλους λόγους, βέβαια.
Τα 3 καλύτερα podcast
Δεν άκουσα πολλά φέτος, ομολογώ, ήμουν λίγο κολλημένη στην επικαιρότητα που παρακολουθούσα μέσω youtube (καθόλου υγιές για την ψυχολογία μου, αν με ρωτάς). Όμως από ένα σημείο και μετά κάπως άρχισαν να μου φαίνονται όλα πολύ ίδια και επέστρεψα στα podcast που θα ακούσω, αν όχι κάθε μέρα, σίγουρα κάποιες μέρες της εβδομάδας.
Θα βάλω πρώτο το δικό μας podcast που είναι και πολύ νεαρό, μια σταλίτσα, μόλις 4ων επεισοδίων, το Dodos Confidential, για το οποίο εδώ δεν σου έχω μιλήσει, πρόκειται για μικρά επεισόδια με δύο διαφορετικά ντόντο ομιλητές (ομιλήτριες) κάθε φορά, με διαφορετικά θέματα όπως: προτάσεις για χριστουγεννιάτικα βιβλία, αγαπημένα book boyfriends, οι πιο μισητοί ήρωες, βιβλία που δεν άξιζαν το hype τους και έρχονται και άλλα (έχουμε μια ατέλειωτη λίστα με ιδέες) με τη νέα χρονιά.
Μετά θα βάλω την Μαρία aka Marlone με τα Ποιος σε ρώτησε, όπου σχολιάζει κάθε βδομάδα κουταμάρες της επικαιρότητας που ταιριάζουν απόλυτα στο ερώτημα "εσένα όμως ποιος σε ρώτησε;" κι επειδή κι εμένα μου ταιριάζει στο σκεπτικό μου το σκεπτικό της, κάπως περνάω καλά με αυτό το podcast και κάπως ενημερώνομαι για πράγματα μέσω αυτού (ναι, τι να κάνω, καλύτερα έτσι!)
Και τελευταίο αλλά επ ουδενί τελευταίο (ίσως μάλιστα να το έβαζα πρώτο), θα βάλω το podcast που ανακάλυψα πρόσφατα (βασικά, λάθος, δεν το ανακάλυψα πρόσφατα, το γνώριζα αλλά δεν το είχα ξανακούσει γιατί δεν ήμουν σε μουντ) το Dumb and Dahmer, όπου η Έλενα και η Ειρηνέλλα μιλάνε με απολαυστικό τρόπο για αληθινά εγκλήματα. Κι επειδή κάνουν φοβερή δουλειά και υπάρχουν αρκετό καιρό, τώρα που άρχισα να τις ακούω έχω μπόλικο υλικό για το επόμενο μεγάλο διάστημα και πολύ χαίρομαι γι' αυτό! Εντάξει, το να ακούω true crime δεν είναι κάτι καινούργιο για μένα.
Οι 3 καλύτερες αγορές
Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, γιατί εγώ που με βλέπεις (που με διαβάζεις) έχω αγοράσει φέτος ό,τι αγοράζεται!! Και αν πρέπει να διαλέξω μόνο τα 3 καλύτερα δυσκολεύομαι ΠΑΡΑ πολύ, κυρίως γιατί έχω ψωνίσει τόσα πολλά που δεν θυμάμαι τι έχω πάρει! Οπότε θα με συγχωρήσουν οι άπειρες αγορές μου και θα επιλέξω 3 που έχω πιο ζωντανές αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου:
Το φόρεμα που θυμίζει Karavan αλλά δεν είναι Karavan γιατί τα θέλω τα νεφρά μου, είναι από shein και είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, φορέθηκε μόνο μια φορά, στα γενέθλια του μικρού Κωνσταντίνου και το λάτρεψα απολύτως! Όλως παραδόξως δεν είναι ούτε μπλε, ούτε γαλάζιο, ούτε τίποτα τέτοιο. Είναι φουξορόζ (την επιλογή να βγω από τα ασφαλή κουτάκια μου την αποδίδω αποκλειστικά στην απόφαση να ζω με φυσικό γκρίζο μαλλί!)
Τα σκουλαρίκια που είδα μια μέρα στο tiktok από τη δημιουργό τους, που είναι handmade και χωρίς καθόλου σκέψη παρήγγειλα, λέγονται Mnemosyne's Tears από Naida - Water Nymph και είναι τόσο νεραϊδένια και ονειρεμένα, που τα βάζω στην κορυφή όλων, που κι αν δεν πήρα φέτος σκουλαρίκια! Έχει μια παραπάνω αξία το χειροποίητο, να πεις..
Το steampod που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πήρα, πήρα ένα της Izzy, που τώρα εγώ το βλέπω ως μια από τις καλύτερες αγορές της χρονιάς, μπορεί σε μερικούς μήνες να έρθω και να σου πω πως μου κατέστρεψε το μαλλί, ποιος ξέρει, γιατί βλέπεις έχουμε κι ένα γκρίζο που πρέπει να διατηρηθεί γκρίζο μαναμο και δεν είναι εύκολο με όλη αυτή τη θερμότητα πάνω του! (στον αντίποδα θα βάλω το χειρότερο hairtool που δεν κάνει τίποτα ντιπ στο δικό μου μαλλί, το air styler της Phillips. Πλήρης καταστροφή, απογοήτευση σκέτη, πεταμένα λεφτά! Ωστόσο δεν κατηγορώ το συγκεκριμένο μπραντ, θεωρώ δεν είναι αυτού του είδους τα εργαλεία για το δικό μου μαλλί.)
Τα 3 πιο δημοφιλή άρθρα
...της Χώρας των Βιβλίων, επειδή είμαστε κουτσομπόληδες και μας αρέσει το μπιφ (δε βγάζω την ουρά μου απ' έξω επ' ουδενί!), θα σου πως και με αριθμούς πού έγινε ο χαμός:
Το άρθρο Περί booktok, bookstagram, pr boxes και τέτχια έκανε χαμό άνευ προηγουμένου. Το άρθρο αυτό έφτασε τα δυσθεώρητα ύψη των 2100+ προβολών.
Και είναι δυσθεώρητο, αν σου πω πως τα επόμενα δύο ήταν αρκετά κάτω και θεωρώ τράβηξαν εξαιτίας αυτού κάποιο κοινό (η Χώρα των Βιβλίων παραμένει ένα ταπεινό blog, και δίκαια, αφού γράφω στη χάση και στη φέξη!)
Η βιβλιοκριτική για τον Ταχυδρόμο των βιβλίων έπιασε ένα νούμερο στα 1100+ (ήταν ακριβώς πριν το παραπάνω)
Και το αμέσως επόμενο με τίτλο Meet the dodos όπου σας γνωρίζω τα ντόντο που είναι στη βάση του bookclub έπιασε 779 προβολές.
Οι 3 πιο viral στιγμές μου
Η μια ήταν η παραπάνω, με το άρθρο περί bookinfluencers που όταν ανέβηκε στο instagram έκανε έναν κακό χαμό, θες από τον πάρα πολύ κόσμο που συμφωνούσε; θες από τους λίγους που εξέφρασαν δημόσια τη δυσαρέσκειά τους (οι υπόλοιποι την κράτησαν σε ιδιωτικά τσατ) και αποφάσισαν να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο; (πολύ χρήσιμο γιατί ακολουθούμε πολύ κόσμο που δεν έχει κάτι να δώσει τελικά) έγινε εξαιτίας αυτού ένα καλό ξεκαθάρισμα πιστεύω κι από τις δυο πλευρές.
Το βίντεο που ανέβασα στο tiktok ως απάντηση σε μια ειδική χρωματολόγο και ειδικό προσωπικής εικόνας (!) που είχε αποψούλα για τα γκρίζα μαλλιά και πώς αν έχεις μικρά παιδιά θα σε βλέπουν με γκρίζο μαλλί και θα φοβούνται -ΘΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ- πως θα πεθάνεις, που αφού έκανα ένα ωραιότατο stitch για να μιλήσω για ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ εμπειρία και μόνο, δεν απαντούσα καν στα επιχειρήματά της, μιλούσα ΜΟΝΟ για τη δική μου εμπειρία, η κυρία ειδική χρωματολόγος παρεξηγήθηκε και απείλησε με μηνύσεις. Ε. Κι έκανα ένα βίντεο όπου έλεγα πως Δέχτηκα απειλή για μήνυση επειδή μίλησα για το χρώμα των μαλλιών μου. Όπως καταλαβαίνεις έγινε viral μέσα σε ελάχιστη ώρα.
Να μην ξεχάσω και ΤΟΝ ΧΑΜΟ που έκανε ένα ποστ για καλημέρα που ανέβασα μια μέρα στη σελίδα στο facebook, μιλώντας όπως μιλάω πάντα κι εδώ, με ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό το ύφος που ξέρεις, που με ξέρεις, και κάπως αυτό βγήκε από τον στενό φιλικό μας κύκλο και κατέληξε στο.. facebook. Όπως φαντάζεσαι έγινε ο κακός χαμός με άπειρο κόσμο να κάνει σχόλια και να λένε ένα κάρο βλακείες που δεν μπήκα καν στη διαδικασία να απαντήσω γιατί τι να πεις δηλαδή με έναν άνθρωπο που βγάζει συμπέρασμα για όλη σου την ύπαρξη από μια λέξη, το βρίσκω πολύ άσκοπο (εντάξει, εκτός αν δίνει έδαφος για λίγο υγιές τρολάρισμα, πολλές φορές αδυνατώ να αντισταθώ, το ομολογώ!)
Δεν είναι ωστόσο το καλύτερό μου το να γίνομαι για κάποιο λόγο viral, θα μου πεις γιατί ανεβάζεις καν, θα σου πω πως μου αρέσει ναι να μιλάω με άτομα που έχουμε παρόμοιες απόψεις ή παρόμοιες αρχές (ακόμα κι αν έχουμε διαφορετικές απόψεις), αλλά όταν κάτι γίνει viral αυτόματα θα μου φάει τον τετραπλάσιο χρόνο να το τσεκάρω, να διαβάζω μηνύματα, να απαντάω σε όλους (μπικόζ αυτή είμαι), κι ύστερα έχω απαιτήσεις από το επόμενο "κάτι" που θα ανεβάσω να πάει εξίσου καλά και μπαίνω σε ένα τριπάκι που δεν είναι το καλύτερό μου.
Οι 3 καλύτερες στιγμές της χρονιάς
Καθώς ετοιμάζομαι να περάσω σε πιο.. προσωπικό επίπεδο, θα βαθμολογήσω με άριστα 10 τις παρακάτω αξέχαστες στιγμές:
Τα ντοντογενέθλια στη Θεσσαλονίκη, όπου το Σάββατο στις 8 Φεβρουαρίου πήρα ένα ρεπό και πήγαμε με την μικρή Εύη Θεσσαλονίκη να συναντήσουμε τα ντόντος, να πιούμε καφέ, να μου κάνουν έκπληξη με τούρτα, να πάμε στα μαγαζιά και να μας βγει το λάδι στο περπάτημα. Ήταν υπέροχα, φτιάξαμε αναμνήσεις, ελπίζω να επαναληφθεί, αν όχι στα γενέθλια σε κάποια άλλη στιγμή ιδανικά.
Οι καλοκαιρινές μας διακοπές, με τη μαμά και τον μικρό Κωνσταντίνο, στον Παντελεήμονα (δηλαδή εντός του νομού) που παρά τις αναποδιές (και ωωωω είχαμε αναποδιές!!!) ήταν μια φανταστική ευκαιρία για πρωινά μπάνια σε μια από τις πιο πιο πιο αγαπημένες μου θάλασσες, υπέροχες αναμνήσεις για τον μικρό Κωνσταντίνο και γενικά διακοπές από τη δουλειά, την πόλη, τα πάντα, πολύ απαραίτητες που εύχομαι επίσης να επαναληφθούν.
Η μετακόμισή μας, όχι η ίδια η μετακόμιση, προφανώς ήταν ένας εφιάλτης (σου έχω μιλήσει αρκετά αναλυτικά εδώ) αλλά το μετά, όταν μπήκαμε στο σπίτι και κάπως συμμαζευτήκαμε και κάπως μπήκε μια σειρά κι ύστερα αρχίσαμε να ζούμε σαν άνθρωποι (το παλιό μας σπίτι ήταν οριακά μια τρώγλη!) και ήρθε και ο χειμώνας και έχουμε άξουαλ ζέστη, και πάντα ζεστό νερό, κι εμείς ανακαλύπτουμε τον κόσμο ως άλλες Μαρίες της γειτονιάς, έκπληκτοι, που χωρίς να ανάψουμε θέρμανση το σπίτι κρατάει ζέστη και είναι όμορφο, και με φυσιολογικούς ιδιοκτήτες που δεν έχουν ψυχολογικά προβλήματα, οπότε ως αποτέλεσμα, το βάζω στις όμορφες στιγμές κι ας φτάσαμε εκεί μετά από πολύ μεγάλο ζόρι.
Ανασκόπηση του έτους και σκέψεις
Είχα γράψει στην αρχή της χρονιάς μια λίστα με στόχους, σοβαρούς και ασόβαρους, που όπως πάντα αφού την κατέγραψα όμορφα και ωραία, την ξέχασα αυτόματα (πώς λέγεται αυτή η πάθηση;). Τώρα που την αναζήτησα και την ξαναδιάβασα καταλήγω στο συμπέρασμα πως:
✓ Κατάφερα να διαβάζω ΜΟΝΟ ένα βιβλίο τη φορά, σπανίως έγινε να διαβάζω παραπάνω.
✓ Δεν έβαλα αναγνωστικό στόχο στο goodreads και δεν το μετάνιωσα, όμως επειδή ΞΕΧΝΑΩ θα ήταν καλό να το ενημερώνω, αν όχι αυτό κάποιο book journal. Στο τέλος της χρονιάς, πριν λίγες μέρες δηλαδή, κάθισα και συμπλήρωσα βαθμολογία και κριτικές για όλα τα βιβλία που διάβασα φέτος. Μπορείς να τα βρεις αν πατήσεις εδώ, στο φάκελο 2025.
☓ Φυσικά και ΔΕΝ είχα λιγότερη τεχνολογία στη ζωή μου, είχα μάλλον περισσότερη, αφού για κάποιο καιρό ανέβαζα καθημερινά κάτι στο tiktok (κάτι που έχω ελαττώσει, γιατί κάπως νιώθω πως ενίοτε ανεβάζω μόνο για να ανεβάσω και δε θέλω να είμαι αυτό το άτομο, άλλωστε το βλέπω ως κάτι δημιουργικό όχι ως επάγγελμα, έχω επάγγελμα).
✓ Αφιερώνω λίγο περισσότερο χρόνο στον μικρό Κωνσταντίνο, καθώς είναι πιο μεγάλος και πιο συνεννοήσιμος, διαβάζουμε κάθε βράδυ, κάνουμε παζλ, κάνουμε πράγματα μαζί αν και σίγουρα υπάρχει χώρος και για περισσότερα.
☓ Δεν διάβασα τα dnf της περασμένης χρονιάς, απλά πρόσθεσα κι άλλα στη λίστα, οφ κόρς. Τι περίμενα δηλαδή! Εσύ, αλήθεια, τι περίμενες;!
✓ Ο στόχος να διαβάζω περισσότερα "καλά" βιβλία σε μεγάλο βαθμό επετεύχθη, απέρριψα επανειλημμένα βιβλία που είχαν τεράστιο hype (όχι απόλυτα, πήρα το Alchemised!) την πάτησα μεγαλειωδώς με το (not) χριστουγεννιάτικο Χριστούγεννα στο κάστρο και απογοητεύτηκα οικτρά με το τελευταίο βιβλίο του Φίτζεκ, πράγματα που με οδηγούν στο συμπέρασμα πως στη Διόπτρα είναι τσαπατσούληδες ΜΟΝΟ με εντυπωσιακά εξώφυλλα και ο Ψυχογιός πλέον δε νοιάζεται για την ποιότητα των βιβλίων του αλλά πιο πολύ για αρπαχτές (βλέπε Έρωτας, ξόρκια και ζεστή σοκολάτα), και οι δύο έχουν μπει σε μια προσωπική μου "μαύρη λίστα" με τίτλο "Δύσκολα θα ξαναστηρίξω". Είμαι σίγουρη πως βρίσκομαι κι εγώ σε αντίστοιχες δικές τους λίστες, but...
Αυτή η χρονιά με αφήνει χωρίς μέτρο, χωρίς καθόλου οικονομίες και όλα αυτά τα ενήλικα υπεύθυνα πράγματα, με ένα σκασμό λάθος αγορές, με αποκλειστικά ντελίβερι γιατί βαριέμαι φριχτά ό,τι έχει να κάνει με κουζίνα, ακόμα, αρκετά ακαμάτρα σε.. όλα τα επίπεδα, ΑΛΛΑ πάρα πολύ πλούσια σε αγάπη, από οικογένεια και φίλους, από τα αγαπημένα μου ντόντος που είναι εκεί στα όμορφα και στα δύσκολα, κυρίως στα δύσκολα κι επειδή στη ζωή ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου έρθει και τι θα σου φύγει, τα ντόντος μου ήταν ένα ανέλπιστο δώρο που κάνουν κάθε στιγμή πιο μαγική, πιο ανάλαφρη, πιο αστεία και πιο συγκινητική.
Σου εύχομαι το νέο έτος να έχεις πρώτα απ' όλα υγεία, κι έπειτα ειρήνη, ηρεμία, σοφία, να έχεις πάρα πολλή αγάπη, να γελάσεις πολύ, να αγκαλιαστείς πολύ, να σε προσέχεις, να διαβάσεις καλά βιβλία, να ταξιδέψεις, να παίξεις, να χορέψεις και πάνω απ' όλα σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να βρεις τα ντόντος σου.
Χρόνος ανάγνωσης: 18 λεπτά
Μάλλον έχω ξεμπλοκάρει όσον αφορά τη σωστή διαχείριση του ελεύθερου χρόνου μου, ίσως ακόμη ξεκόλλησα από τη σκέψη πως "πρέπει να δίνω όλη μου την προσοχή σε αυτό που παρακολουθώ", πλέον βάζω να παίζουν αυτά που έχω στη λίστα μου και αν με κρατήσει ή κερδίσει την απόλυτη προσοχή μου η ταινία/σειρά, μαγκιά της!
*Ειδοποίηση: SPOILER παρακάτω*
Νομίζω πως όλα ξεκίνησαν όταν τελείωσα το Office, το αμερικάνικο, που τόσο αγάπησα και μου θύμισε παλιά συναισθήματα όταν έβλεπα πολλές σειρές (καλά βέβαια, τότε ούτε παιδί είχα, ούτε και δούλευα, δεν είχαμε και χρονοφάγα σόσιαλ, υπήρχε χρόνος!). Αν και από ένα σημείο και μετά φεύγουν ηθοποιοί από τη σειρά, που θα ήθελα να μείνουν μέχρι τέλους, γενικά μπορώ να πω πως πέρασα πάρα πολύ καλά και με τους 9 κύκλους αυτής της σειράς, δέθηκα με τους ήρωες, σε σημείο που θα δω κι άλλες δουλειές τους αν υπάρχουν και αν θα πρέπει να το βαθμολογήσω θα του δώσω ένα 4 στα 5, κι αυτό μόνο και μόνο γιατί θα ήθελα άβολο Μάικλ Σκοτ τιλ δι εντ! (που όταν εμφανίζεται στο τελευταίο επεισόδιο τσίριξα! ΤΣΙΡΙΞΑ! Και λίγο συγκινήθηκα..)
Τώρα, φυσικά, θέλω να δω και το αγγλικό, αν και δεν το έχω ψάξει και δεν ξέρω πού παίζει.
Η δεύτερη σεζόν του Nobody wants this θα πω πως ήταν κάπως χλιαρή και κάπως μέτρια. Τώρα που πέρασε και λίγος καιρός απ' όταν την είδα θα σου πω πως ξέχασα και πως την είδα και πώς μου φάνηκε. Ίσως ήθελε καλύτερο χειρισμό για να ξεχωρίσει ή έστω να σταθεί δίπλα στην πρώτη. Να συμβαίνει άξουαλι κάτι στη σειρά και όχι μόνο να τα έχουν αλλά να είναι δύσκολο γιατί είναι από διαφορετικούς κόσμους. Σε όλη τη σεζόν μας απασχολεί αν θα κάνει κονβέρτ στον ιουδαϊσμό η Κρίστεν Μπελ. Δεν είδα αν θα συνεχιστεί, θα της βάλω ένα 2,5 στα 5, χαριστικά λόγο της πρώτης σεζόν και του Άνταμ του Μπρόντι, που είναι μπόιφρεντ ματίριαλ (και νομίζω πως θα είναι ως τα βαθιά του γεράματα!). Αδιάφορη η εμφάνιση της ρίαλ λάιφ συζύγου του, Λέιτον Μίστερ (η δικιά μας Μπλαιρ Γουόλντορφ) ως πολιτικό σχόλιο για τις ινφλουένσερ.
Τελείωσα επιτέλους το You! Μια σειρά που αγαπώ να μισώ ή που μισώ που αγαπώ, που έχει περάσει από χίλια κύματα και που παρά το ότι ο Μπεν ο Μπάτζλι (που ως φάτσα με εκνευρίζει αλλά ως προσωπικότητα τον βρίσκω φοβερά κουλ) παίζει εκπληκτικά το ρόλο του σάικο Τζο, μου είναι βαθιά αντιπαθής και ήθελα από την πρώτη σεζόν να τον πιάσουν. Σε αυτή τη σειρά με εκνεύριζε πάρα πολύ που πάντα την έβγαζε τόσο ΤΟΣΟ καθαρή λες και το σύμπαν συνωμοτούσε υπέρ του. Περίμενα, φυσικά, την κατάληξη που είχε η σειρά, ανυπομονούσα αν θέλεις, μου άρεσε πώς έφτασαν ως εκεί, μου άρεσε που εξηγεί πώς η τόσο κοινότοπη φάτσα του (τρου) τον έκανε να διαφεύγει τόσο εύκολα πάντα και πώς εξηγεί με πολύ πειστικό τρόπο τις τόσες γυναίκες που έπεσαν στην παγίδα του και τον ερωτεύτηκαν (οκέι, κακόγουστες όλες, αλλά τα γούστα τάχα είναι υποκειμενικά), οπότε στο σύνολο της συγκεκριμένης σειράς και όχι μόνο στην τελευταία σεζόν, θα δώσω ένα 3,75 στα 5. Γιατί ήταν μια όμορφη σειρά από αισθητικής άποψης. Αν εξαιρέσεις, δηλαδή, τους φόνους και τα λοιπά.
Είδα τη δεύτερη σεζόν της Wednesday και ΣΚΥΛΟβαρέθηκα. Πολλή φασαρία, μηδέν ψυχή, μπόλικο υλικό για νανούρισμα, βασανίστηκα να την τελειώσω και σίγουρα δε με βλέπω να πιάνω την τρίτη εύκολα.. Δεν καταλαβαίνω γιατί τέτοια διαφορά από την πρώτη, εκτός αν ήταν και η πρώτη τέτοιο χάλι και δεν το αντιλήφθηκα. Ο Τιμ Μπάρτον ξέχασε να δώσει ψυχή σε αυτό το... πράγμα, δε ξέρω καν αν βρισκόταν στα γυρίσματα, ναι μου άρεσε που είδαμε λίγο παραπάνω Μορτίσια, ναι μου άρεσε που πετάχτηκε και η Lady Gaga, ταιριαστό, και πολύ χάρηκα την επιστροφή της δίμετρης Γκουέντολιν πρώην διευθύντριας και την (κάπως ασήμαντη) εμφάνιση της pop τραγουδίστριας των νιάτων μου, Billie Piper (που έχει πει τον ύμνο "Day & Night"!). Κατά τ' άλλα εφηβικό το πολύ στο σύνολό του. Θα του δώσω ένα 1 στα 5 για τους προαναφερθέντες. Μόνο. Η Wednesday με έχει κουράσει με την ξερολίαση και το υφάκι Ηλιάννας Παπαγεωργίου "κι εγώ έχω τεμαχίσει πτώμα στα 6 μου, δε μου λέει κάτι". Έχω βαρεθεί και το Τζενάκι που χάριν του πρόμο έχει υιοθετήσει το βλέμμα και το όλο άτιτιουντ και στην πραγματική ζωή. Ναι. Πάμε παρακάτω.
Είδα τη δεύτερη και μάλλον τελευταία σεζόν από τις Σέρρες του Καπουτζίδη, όπου αλλάζει ο ηθοποιός που έπαιζε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώτη, Πάνος Νάτσης, καθώς σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό και δεν ήξερα αν ήθελα να παίξει άλλος το ρόλο του Οδυσσέα στη θέση του. ΑΛΛΑ, τον ανέλαβε ο Γιώργος Ζυγούρης ο οποίος ειλικρινά με έπεισε αμέσως, έδεσε άψογα με το υπόλοιπο καστ και τελικά δε με πείραξε καθόλου αυτή η αλλαγή. Η σειρά είχε κι άλλα να δώσει, όπως και έκανε, ήταν σε στιγμές πολύ συγκινητική, ενώ η εμφάνιση του Μανώλη Θεοδωράκη που γνώριζα ήδη από το tiktok ήταν εξαιρετική ιδέα και φανταστική πινελιά, τουλάχιστον σε όσους τον γνωρίζαμε ήδη. Αγαπημένη όλων, όμως, είναι η θεία Σταματίνα! Ίσως να μην ήθελα την αισθησιακή σκηνή που έπαιξε στη δεύτερη σεζόν, όχι γιατί με ενόχλησε ή οτιδήποτε, απλά γιατί μου έκανε πιο οικογενειακή ως σειρά χωρίς το σπάις (από το οποίο δε γλιτώνουμε σε τίποτα πλέον!!). Σε γενικές γραμμές όμως η σειρά είναι ένα άριστα 5 στα 5, την αγάπησα από την αρχή ως το τέλος.
Δεν περίμενα με τίποτε να υπάρξει ποτέ τρίτη σεζόν στη νορβηγική χριστουγεννιάτικη σειρά Home for Christmas. Φαινόταν να έχει τελειώσει επαρκώς στη δεύτερη με happily ever after, αλλά να που έρχεται μια ακόμη χρονιά με τα πολύ διαφορετικά Χριστούγεννα της Γιοχάνε, όταν χωρίζει με τη σχέση που είχε για χρόνια και περνάει ένα σωρό αναποδιές, που όμως χειρίζεται με τον πολύ ειλικρινή και χαμογελαστό της τρόπο που την κάνει αγαπητή σε όλους. Είναι μια νοσηλεύτρια που πραγματικά νοιάζεται και παρά το ότι ο μπαμπάς της μου μοιάζει φοβερά με τον δικό μου (πολύ πολύ κακό σε χριστουγεννιάτικο πλαίσιο!) οπότε λίγο δυσκολεύομαι, ο μάστορας που φτιάχνει την κουζίνα της είναι a sight for sore eyes, χαμανα χαμανα χαμανα, διαμαντάκι, φτουσουπαλικαριμουνασεχαιρεταιημανασου, ε και κάπως το κάνει πιο εύκολο τελικά! Φυσικά και την προτείνω στο σύνολό της ως σειρά σε όλους, και πρόσεξέ με, στην εποχή μας, που ότι καινούργιο βγαίνει είναι μια σαχλαμάρα και μισή. Δεν βαθμολογώ, γιατί δεν την τελείωσα μου έχουν μείνει 4 επεισόδια νομίζω.. ή 3 και δε θέλω να βιαστώ, αν και μέχρι στιγμής είναι 5 στα 5.
Η πέμπτη σεζόν την Έμιλι, που κι αυτή τελειωμό δεν έχει, ΔΕΝ ήρθε ιδανικά τα Χριστούγεννα (τι δουλειά έχει καν τα Χριστούγεννα είναι τίγκα στο μεσογειακό καλοκαίρι!) δεν καταλαβαίνω γιατί όλες οι σεζόν αυτής της σειράς είναι γυρισμένες σε ηλιόλουστες μέρες. Είναι δύσκολο να έχεις στυλ το χειμώνα; Έχουν την εντύπωση εκεί στο Αμέρικα ότι το Παρίσι και η Ευρώπη γενικά λούζεται 24/7 στον ήλιο; Μπορεί να κάνω λάθος τώρα, αλλά δε θυμάμαι μια, ΜΙΑ σεζόν που να έχουμε χειμώνα και χιόνια και κρύο γενικότερα. Στο Παρίσι. Για να επιστρέψω στο ανούσιο της υπόθεσης, η 5η σεζόν είναι κάπως εκνευριστική, κάπως πολύ μέτρια, κάπως αλλιώς μας το είχαν ξεκινήσει κάπου αλλού μας βγαίνει, το κομμάτι της Ρώμης με πέθανε, η επιστροφή στο Παρίσι κάπως το 'σωσε, ο αγαπημένος μας σεφ παίζει οριακά guest σε όλη τη σεζόν, ΦΤΑΝΕΙΠΧΙΑ με την Μίντι που τραγουδάει σε κάθε φακιν επεισόδιο, επίσης η Έμιλι η κοπέλα ΠΟΣΟ πελούσια είναι; όλο παρέα με γόνους εκατομμυριούχων κάνει και ΑΝ είναι ινφλουένσερ (που έτσι δεν ξεκίνησε;) κάπως μου φαίνεται πως δεν έχουν ιδέα πώς είναι οι ινφλ.. και ως διαφημιστές όλες οι ιδέες τους είναι απελπιστικά κακές. Αντιλαμβάνομαι πως θα υπάρξει 6η σεζόν έτσι όπως έκλεισε (όχι ότι δε μας έχουν συνηθίσει σε απότομο κόψιμο σε σειρές που αγαπάμε εκεί στο netflix αλλά ίσως της δώσουν μια ευκαιρία με τόσες σεζόν στην πλάτη της). Επίσης το μαλλί της Έμιλι, ενώ αγαπώ ΑΓΑΠΩ κοντό καρέ, δε μου αρέσει ντιπ καθόλου.. να βάλω ένα επιεικές 2 στα 5;
Φυσικά και είδα άμεσα και το πρώτο και το δεύτερο μέρος του Stranger Things, όχι απλά από φόβο μη φάω σπόιλερ αλλά κυρίως από ανυπομονησία. Τώρα, θα πω πως περίμενα αυτή τη σεζόν πάρα πολύ καλή, πάρα πολύ δυνατή, καταλαβαίνουμε όλοι μας την πίεση των Ντάφερ να δώσουν κάτι που μπορεί να σταθεί τόσο δίπλα στις καλές τους σεζόν όσο και στο κλείσιμο αυτού του έπους, αλλά μέχρι στιγμής και χωρίς το τελευταίο επεισόδιο που βγαίνει Πρωτοχρονιά, η 5η σεζόν μοιάζει με το reunion των Friends παρά με αυτό που θα 'πρεπε να είναι. Η σειρά έχει επεκτείνει σε τέτοιο βαθμό το trope #foundfamily που έχει ένα σκασμό ήρωες τώρα να παίζουν σε κάθε σκηνή το κεφάλι τους κορόνα γράμματα και να κερδίζουν πάντα. Δεν έχει πάθει κανένας τίποτα, απολύτως κανένας. Δεν έχουν εξηγήσει απολύτως τίποτα (αν θέλεις εξηγήσεις πρέπει να πας να δεις το θεατρικό με το back story του Βέκνα, που δεν υπάρχει κάπου να το δεις, αλλά εξηγεί τα πάντα, πάρα πολύ δίκαιο για τους φαν απανταχού στον κόσμο, ε;) δε βγαίνει και ιδιαίτερο νόημα, κάθε τρεις και λίγο βγάζουν ένα εξαιρετικά περίπλοκο σχέδιο που μόνο αυτοί καταλαβαίνουν, μπαινοβγαίνουν στο upside down που το φυλάει και στρατός αλλά κλάιν, έρχονται αντιμέτωποι με ΟΤΙ μπορείς να φανταστείς, κάνουν συγκινητικές τελευταίες συζητήσεις, επιζούν και ξαναβρίσκονται όλοι μαζί αγκαλίτσα.
Η Λίντα Χάμιλτον ως κερασάκι ηθοποιός που μας συνδέει με τις καλτ ταινίες του Terminator ήταν ανούσια ως ύπαρξη, απλά εμφανίζεται πάντα θυμωμένη εδώ κι εκεί. Νιώθω σα να την έκαναν καστ και της είπαν "δε χρειάζεται να κάνεις πολλά, απλά να υπάρχεις". Ο Βέκνα από την άλλη αποφασίζει σε αυτή τη σεζόν να απαγάγει παιδιά. Για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει ακόμα, ενώ μπορεί να τα αρπάξει όλα μαζί, ξεκινάει με την μικρή αδερφή του Μάικ, έτσι για να τους δώσει χρόνο μάλλον να προετοιμαστούν, κι ύστερα παίρνει όλα τα υπόλοιπα μαζί, αφού μάταια προσπαθούν να τα γλυτώσουν από τα ντεμογκόργκον οι φίλοι, όπου και ανακαλύπτει ο Γουίλ ότι μπορεί να ελέγξει κι αυτός τα ντέμο αν βρίσκεται κοντά τους, γουάου, λίγο αδιάφορο.
Ο οποίος Βέκνα από την περασμένη σεζόν σε αυτή, από το σουλούπι του Γκριντς έχει γίνει φέτες. Το τέρας! ΓΙΑΠΟΙΟΛΟΓΟΚΑΝ!
Τα παιδιά που πλέον έχουν μεγαλώσει ΔΕΝ είναι καλοί ηθοποιοί, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω.. όταν ήταν παιδιά δεν το καταλάβαινες τόσο έντονα γιατί ήταν παιδιά και γενικά τα παιδιά δεν είναι τόσο καλοί ηθοποιοί οπότε οι απαιτήσεις είναι περιορισμένες. Τώρα είναι κάπως... άβολοι; Η χημεία μεταξύ του Μάικ και της 11 ανύπαρκτη. Και η νοσταλγία που πάντα μας έβγαζε το Stranger Things κάπου εξαφανίστηκε. Δεν περιμένω πλέον κάτι από το τελευταίο επεισόδιο. Ειλικρινά, και να μη γίνει τίποτα, να μην πεθάνει κανείς, να κερδίσουν τον Βέκνα, ή ξερωγω να γίνει φίλος μας κι αυτός, όλα τα περιμένω. Κρίμα για μια σειρά που αγαπήθηκε τόσο. Δε βαθμολογώ, αν και μέχρι στιγμής είναι με απόσταση η χειρότερη σεζόν όλων για μένα. Ένα βαρετό, ασήμαντο, μπάχαλο, που δεν νοιάζει κανέναν.
Ξαναείδα το Holiday αλλά ποιος δεν το περίμενε, είναι χριστουγεννιάτικη παράδοση πια, χρειάζεται λίγος Jude Law στα Χριστούγεννά μας, και στη φετινή προβολή παρατήρησα πως η Αμάντα και ο Γκρέιαμ παθαίνουν αυτό το instant lust που απεχθάνομαι στα βιβλία μου αλλά που σε αυτούς ποτέ ποτέ δε με ενόχλησε (ίσως γιατί από την ταινία λείπουν όλες αυτές οι πολύ περιγραφικές ΣΚΕΨΕΙΣ που το κάνουν άβολο στον γραπτό λόγο), πως η Κέιτ Γουίνσλετ και ο Τζακ Μπλακ δεν έχουν καθόλου ΚΑΘΟΛΟΥ χημεία, δε ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά πλάι στη χημεία που έχουν οι άλλοι δύο η δική τους είναι αέρας κοπανιστός ΚΑΙ, επειδή το 'ψαξα, ΌΛΟΙ οι ηθοποιοί το 2006 ήταν στα 31 με 34 με μόνη εξαίρεση τον Τζακ Μπλακ που ήταν 37, στην ηλικία μου, όταν έπαιξαν στην ταινία. Τους πέρασα ΚΑΙ αυτούς. Με βλέπω γιαγιά, στην κουνιστή μου καρέκλα, να βλέπω Χριστούγεννα το Holiday για εκατομμυριοστή φορά (θα ζήσω πολλά χρόνια απάρεντλι) και να νιώθω ακόμη μικρότερη από όλους τους. Δε βαθμολογώ ταινίες/σειρές που έχω ξαναδεί.
Είδαμε με τον χάζμπαντ στο σινεμά τη Νυρεμβέργη, την ταινία με τον Ράσελ Κρόου και τον Ράμι Μάλεκ, που βλέπω Ράμι Μάλεκ και θέλω αυτόματα να κλείσω εισιτήρια (αυτό έκανα κιόλας), να σκεφτείς πως είχαμε να πάμε σινεμά μπορεί και τρία χρόνια (!). Ήταν η πραγματική ιστορία του ψυχίατρου που ανέλαβε να εξετάζει τους ναζί στρατιωτικούς κρατούμενους της δίκης της Νυρεμβέργης, και πιο συγκεκριμένα του Γκαίρινγκ, του δεύτερου τη σειρά του Χίτλερ, τον οποίο παίζει ο κατά τ' άλλα πάρα πολύ συμπαθής Ράσελ Κρόου, που όμως ακριβώς γι' αυτό ήταν ιδανικός για το συγκεκριμένο ρόλο. Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, με κάποιες "κινηματογραφικές" αποκλίσεις, το ακόμη πιο ενδιαφέρον ήταν πως στη σκηνή όπου μέσα στη δίκη παίζουν την "ταινία" με το τι γινόταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι ηθοποιοί δεν είχαν δει από πριν αυτές τις (πραγματικές) σκηνές με σκοπό οι αντιδράσεις τους να είναι όσο πιο ειλικρινείς γίνεται. Εξαιρετική ταινία, νομίζω δεν έχω κάτι να της προσάψω.. θα πάρει κι αυτή 5 στα 5, ήταν και η ταινία που με ξαναέβαλε στο σινεμά και παίρνει κι από αυτό.
Είδα επιτέλους τη Barbie που ήταν όντως μια πολύ καλή και πολύ απλή
ταινία παράλληλα (μου αρέσει όταν μια ταινία είναι απλή αλλά τα
καταφέρνει να περάσει αυτό που θέλει), η Μάργκοτ Ρόμπι είναι υπέροχη στο
ρόλο της και ΕΙΝΑΙ η Μπάρμπι, ενώ και ο Γκόσλινγκ είναι καλός, αλλά δεν
καταλαβαίνω γιατί υπήρχαν όλες αυτές οι φήμες πως ήταν καλύτερος και
πως ουσιαστικά επισκίασε την ταινία και το φεμινιστικό της νόημα. Δεν το
ένιωσα. Φυσικά και ήταν καλός, γι' αυτό πήρε και το ρόλο! Από 'κει και
πέρα κάπου φτάνει αυτό που τις βγάζουμε συνέχεια να τις μετρήσουμε. Θα πάρει 4 στα 5.
Τελευταία σεζόν που μάλιστα κόπηκε (σοκ η Σαρούλα!) και τι βλακώδες τέλος για το έπος του Sex and the city. Ακολουθεί μινι ραντ που αρχικά είχε σκοπό να γίνει χωριστό άρθρο, αλλά δε θέλω να του δώσω τόσο χώρο:
Μετά την πρώτη σεζόν του spin off (θα πω και επ ουδενί συνέχεια ή ακόμα καλύτερα φανφίξιο) And just like that που ναι μεν, αλλά, η σειρά πήρε μια κατρακύλα άνευ προηγούμενου. Ήταν απόλυτα ξεκάθαρο πως δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι τι στο καλό είχαν ήδη πει, τι ήθελαν τελικά να πουν, πού πήγαιναν οι ήρωες, ΠΟΙΟΙ ήταν ΚΑΝ! Άλλωστε το έχει ήδη πει η SJP πως μπορεί να είναι στην παραγωγή και τέτοια, αλλά ΔΕΝ βλέπει τα επεισόδια (συγχαρητήρια Σάρα. Χειροκροτάμε. Όρθιοι! Πολύ επαγγελματικό και ατακάρα από επικοινωνιακής άποψης!) Έχει βγει κι έχει πει επίσης πως δεν την αγγίζει το hate που έφαγε η σειρά γιατί αυτή βλέπει ΜΟΝΟ επιτυχία (εδώ αξίζει να αναφερθεί πως έχασε το 60% από το ΠΙΣΤΟ κοινό της η σειρά και έφαγε κάνσελ, δεν ολοκληρώθηκε και τέτοια που πήγαν να μας πείσουν ανεπιτυχώς). Η τελευταία, δε, σεζόν έχει κάτι ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ λάθη που δε φαντάζεσαι! Από το να σκοτώνουν για 2η φορά τον πατέρα μιας από τις "Σαμάνθες" που είχε ήδη πεθάνει στην πρώτη σεζόν, να μας απασχολούν για τουλάχιστον 2 επεισόδια για το αποσμητικό της άλλης "Σαμάνθας" και να καταλήγουμε να βλέπουμε μια τουαλέτα να υπερχειλίζει λίγο πριν το τέλος, ενώ είχαμε μια Κάρι καθ όλη τη διάρκεια της σεζόν να έχει κάνει κάνσελ από μόνη της τον Big γιατί μάλλον δυσκολεύεται ως ενήλικας να διαχωρίσει τον ρόλο από τον άνθρωπο και σου λέει αφού έφαγε κάνσελ ο ηθοποιός, ας πούμε έτσι σε άκυρη φάση "παριστάνω πως δεν παντρεύτηκα ποτέ" και "έχω μια σχέση 22 χρόνων με τον Έινταν" (απλά μωρέ κάπου στο ενδιάμεσο αυτός έκανε οικογένεια και μεγάλωσε 2-3 παιδιά που τώρα είναι ενήλικοι σχεδόν!) Α, και το κέρατο που της έριξε; Ε ασήμαντο μωρέ, δεν είπαμε πως θα είμαστε αποκλειστικά μαζί, απλά πως θα σε περιμένω 5 χρόνια (για ποιο λόγο καν!).
Τρύπες παντού, απόλυτη μετάλλαξη των τριών που απέμειναν στη σειρά, επιμονή να μας νοιάξουν οι "Σαμάνθες" που και να εξαφανίζονταν εντελώς ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΠΡΟΣΕΧΑΜΕ, ξέρεις πόσοι τέτοιοι εξαφανίστηκαν σε αυτό το σπίνοφ χωρίς λόγο κι αιτία; Αμέτρητοι. Αδιανόητο το γιατί συνέβη όλο αυτό τελικά, καθαρά και μόνο για τα λεφτά, έχω πει πολλάκις πως θα παριστάνω πως ήταν ένα κακό fanfiction που δεν είναι κανόνας και δε συνέβη ποτέ, ΘΑ ΞΑΝΑΔΩ το satc με την ελπίδα να διαγραφεί μια μέρα παντελώς από τη μνήμη μου.
Και η Κιμ Κατράλ που δεν επέστρεψε; ΠΟΣΑ μπράβο και ΠΟΣΟ γαμάτη μπορεί να νιώθει με αυτή τη σκατένια κατάληξη! Η SJP λέει τάχα ψάχνει άλλο "σπίτι" να στεγάσει τη μπουρδάρα που ΔΕΝ την ενδιαφέρει καν αλλά γιατί να μη συνεχίσει να αρμέγει αυτή την αγελάδα;! Αντιπαθέστατη σε χρόνο μηδέν!
Αυτά είδα μέσα στο 2025 και νομίζω πως δεν σου έχω αναφέρει, έχω στο ραντάρ μου από σειρές το must see κατά την φίλη και ειδικό Ρόζα το The symmer I turned pretty που όμως είναι στο Prime, θα ήθελα να δω και το We were liars γιατί έχω διαβάσει το βιβλίο και μου άρεσε πολύ (επίσης στο Prime), θέλω οπωσδήποτε να δω και την Αγγελία που διαβάσαμε πριν κάποιους μήνες στο Dodos αλλά ακόμη δεν έχει έρθει στον κινηματογράφο μας, ήθελα να δω και την ελληνική εκδοχή του Σκρουτζ αλλά δεν προέκυψε και δε μπορώ να σκεφτώ τρόπο να τη δω πριν φύγει.. Οπωσδήποτε θέλω να δω την τρίτη ταινία του Knives Out, το Wake up dead man, που λένε πως είναι το καλύτερο από όλα ως τώρα και τον Φρανκενστάιν του Ντελ Τόρο.
Πες μου τις σκέψεις σου για όποιο είδες από τα παραπάνω ή ποιο άλλο είδες και μου προτείνεις, ελπίζω κι εύχομαι η νέα χρονιά να είναι γεμάτη με ακόμη περισσότερες ταινίες και σειρές (θα ήθελα να πω καλές ταινίες και σειρές, ιδανικά!)
