ΔΕΝ ξέρω γιατί αποδιοργανώθηκα πλήρως φέτος και μέχρι στιγμής η Χώρα των Βιβλίων είναι κάπως σε... χειμερία νάρκη. Σίγουρα δεν είναι πως ζω, πλέον, πιο αναλογικά! Αναγνωστικά, ωστόσο, με βρίσκω σε πολύ καλό σημείο και ικανοποιημένη από τα βιβλία που διάβασα ως τώρα, εκείνα που διαβάζω τώρα και κάποια λίγα που έρχονται σχετικά άμεσα.

Πάμε στα βιβλία που διάβασα από την αρχή του χρόνου μέχρι σήμερα. 

Η χρονιά ξεκίνησε με αγαπημένη Diana Wynne Jones και επανάληψη του Charmed Life (σου βάζω πάνω το πιο καινούργιο πανέμορφο εξώφυλλο που κυκλοφορεί τώρα), του πρώτου της σειράς των Chrestomanci (που πάντα θα λέω πως είναι υποτιμημένη σήμερα και θα έπρεπε να τη γνωρίζει περισσότερος κόσμος!). Είπαμε, λοιπόν, με τη Μιχαέλα να τα πιάσουμε όλα και να τα διαβάζουμε ένα κάθε μήνα. Το πρώτο ήταν το μόνο που έχω ήδη διαβάσει, οπότε είπα αυτή τη φορά να το ακούσω. Συγκεκριμένα το βρήκα στο youtube σε μια καταπληκτική αφήγηση και σου το βάζω εδώ να το διαβάσεις κι εσύ.

Πάτησε εδώ για να δεις πλήρη κριτική του βιβλίου.

Το βιβλίο του μήνα Ιανουαρίου για το Dodos ήταν το Μπίερνσταντ του Μπάκμαν, που το πρότεινε η Στέλλα ως αγαπημένο της, που είχα κάποτε διαβάσει το Άνθρωποι με άγχος και ήταν απλά καλό, τώρα όμως με αυτό, έχω αναθεωρήσει εντελώς για τον Σουηδό συγγραφέα. Η γραφή του είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ, μου θυμίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό την αίσθηση που μου αφήνει ο Κινγκ όταν διαβάζω κάτι δικό του, επίσης λίγο μου έφερε στο μυαλό το Ένας ξαφνικός θάνατος της Ρόουλνιγκ. Το βιβλίο αν και μεγαλούτσικο δεν καταλαβαίνεις ΚΑΘΟΛΟΥ το μέγεθός του, το διαβάζεις πάρα πολύ άνετα. 

Αφορά μια μικρή σκανδιναβική πόλη που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το χόκεϊ και η ανάδειξη της εφηβικής ομάδας του. Όταν γίνεται κάτι παραπολυκακό, η μικρή πόλη πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο αντικειμενικά σωστό και το γενικό συμφέρον. Θα μπορούσα να σου γράψω μια αναλυτική κριτική αλλά δε θα ήθελα να σου πάρω από την εμπειρία να το διαβάζεις χωρίς να ξέρεις πού πηγαίνει και τι κατάληξη θα έχει. Ουσιαστικά είναι ένα ψυχογράφημα χαρακτήρων υπό συνθήκες ακραίας πίεσης, γι' αυτό και μου θύμισε τόσο Κινγκ. Απλά στον Κινγκ θα προκαλούσε την πίεση αυτή η ύπαρξη ξερωγω ενός βρικόλακα!

Πάτησε εδώ για την κριτική του "Άνθρωποι με άγχος" (του βιβλίου και της σειράς).

Τον Φεβρουάριο πιάσαμε με την Μιχαέλα το δεύτερο βιβλίο των Chrestomanci, το The lives of Christopher Chant, που ουσιαστικά είναι πρίκουελ του Charmed Life, κάπως σαν το μπέρδεμα, σκέψου, της σειράς ανάγνωσης της Νάρνια. Νιώθω πως είναι ένα παλιό σύστημα που κάπως έχουμε αφήσει πίσω μας ΕΥΤΥΧΩΣ. Άλλη η σειρά έκδοσης, άλλη η σειρά ανάγνωσης, αλλού γι' αλλού τραβάει η αλεπού! Σε αυτό το βιβλίο ακολουθούμε τον Κρίστοφερ Τσαντ όταν ήταν παιδί και ανακάλυπτε τις δυνάμεις του και ο τίτλος, "οι ζωές του" αφορά το ιδιαίτερο σύστημα μαγείας αυτών των βιβλίων όπου ένας πανίσχυρος μάγος έχει 9 ζωές και σε αυτή την ιστορία, ο μικρός Κρίστοφερ χάνει μια ανά δύο σελίδες ξέρωγω. ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ δεν θα σου κάνω κάποιο σπόιλερ, ήταν εξαιρετικό άριστα 10 και περιμένω να πιάσουμε το Witch Week.

Το βιβλίο του Φεβρουαρίου στο Dodos ήταν Η εξαφάνιση της Στέφανι Μέιλερ του Ζοέλ Ντικέρ (γνωστός για το βραβευμένο του βιβλίο Η υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ), που ήταν πρόταση της Αλεξάνδρας ως ένα αγαπημένο της βιβλίο και ήταν και 700ων σελίδων ζωή να 'χει, ένα βιβλίο που ξεκινάει ως μυστηρίου και εξελίσσεται σε κωμωδία, που καθόλου δεν το περίμενα, έχει απίστευτα γρήγορο ρυθμό, δεν κουράζει, δεν κάνει κοιλιά, πάει μπρος πίσω και από τον ένα χαρακτήρα στον άλλο, αλλά ειλικρινά ήταν το πρώτο, νομίζω, βιβλίο μέχρι σήμερα που τελείωσα ΠΡΙΝ από το πρόγραμμά μου στο bookclub ΚΑΝ!

Η ιστορία αφορά την έρευνα που ανοίγει η δημοσιογράφος Στέφανι Μέιλερ για ένα τετραπλό φονικό που έγινε πριν 20 χρόνια σε ένα παραθεριστικό μέρος των Χάμπτονς της Νέας Υόρκης, όπου κατά τις υποψίες της κατηγορήθηκε το λάθος άτομο, μόνο που η Στέφανι μετά από τα πρώτα κεφάλαια εξαφανίζεται. Μαζί με τη δική της υπόθεση ξανανοίγει και η παλιά και οι κεντρικοί μας ήρωες είναι οι αστυνομικοί που καταπωςφαίνεται τα έκαναν σαλάτα πριν από 20 χρόνια. Είχε κάποιες υπερβολές σε σημεία, αλλά τη λύση του μυστηρίου δεν τη μάντεψα ούτε καν έπεσα κοντά. Φυσικά θέλω να διαβάσω ό,τι έχει γράψει.

Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας είπα πως θα πιάσω ένα βιβλίο και θα το διαβάσω σε μια καθισιά (υπάρχουν πολλά τέτοια υποψήφια στα ράφια μου) κι έτσι έκανα, με την Οικογένεια Άντερσον της Ευλαμπίας Τσιρέλη. Πρόκειται για ένα παιδικό βιβλίο, με πολύ ωραία εικονογράφηση του Αλέκου Παπαδάτου (πραγματικά πολύ ωραία εικογράφηση). 

Ακολουθούμε την οικογένεια Άντερσον που κληρονομεί από κάποιον αγαπημένο θείο ένα αρχοντικό σπίτι κάπου στη Σκωτία, που όμως κρύβει κάποια σκοτεινά μυστικά. Πρωταγωνιστές τα τρία παιδιά της οικογένειας και η πλοκή λίγο κλισέ, που όπως σου έχω πει προσωπικά καθόλου δε με ενοχλεί. Η ατμόσφαιρα, όμως, θα μπορούσε να είναι και πιο ζοφερή και σκοτεινή, η ιστορία ήταν λίγο επίπεδη για τα γούστα μου και υπερβολικά... προσεκτική, να μη τρομάξει; να μη φοβίσει; να είναι όλοι καλοί και σωστοί και τέλειοι; Λέω πολλές φορές πως κάποια παιδικά βιβλία μπορούν να διαβαστούν άνετα από όλες τις ηλικίες και να εκτιμηθούν σαφώς με διαφορετικό τρόπο αλλά εξίσου. Αυτή δεν είναι μια από αυτές. Πιστεύω πως αν τη διάβαζα γύρω στα 10-11 θα την είχα λατρέψει. Αυτό που κρατώ σίγουρα είναι το ταξίδι στη Σκωτία που έγινε με απόλυτη επιτυχία, η συγγραφέας φαίνεται ξεκάθαρα πως ξέρει για τι πράγμα μιλάει, δεν ξέρω αν έχει ζήσει εκεί ή έκανε σωστή έρευνα.

Το πρώτο βιβλίο του Μαρτίου στο Dodos ήταν τα Ανεμοδαρμένα Ύψη, φυσικά, κυρίως λόγω της ταινίας με τον Ελόρντι και τη Μάργκοτ Ρόμπι και τελικά ήταν μια πολύ πολύ καλή απόφαση να του κάνω μια επανάληψη. Αρχικά γιατί είναι ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ βιβλίο και έχω πάρα πολλά χρόνια από τότε που το πρωτοδιάβασα. Αυτή τη φορά είπα να αξιοποιήσω το Jukebooks που γενικά το πληρώνω τζάμπα, και να το ακούσω από εκεί. Βέβαια ήταν από εκδόσεις Elxis αλλά τι να κάνουμε τώρα, ό,τι είναι. Χαίρομαι που δόθηκε μια αφορμή να διαβαστεί το βιβλίο και από κόσμο που ενδιαφέρθηκε ίσως λόγο της ταινίας που δεν έχει ουδεμία σχέση με.. τίποτα, ώστε να γίνει πιο σαφές το νόημα και το ανύπαρκτο λοβ στόρι. 

Διάβασε εδώ την κριτική που είχα γράψει όταν το διάβασα πρώτη φορά.

Στα βιβλία που ακόμα δεν έχω τελειώσει έχω τα παρακάτω:

Ένα βιβλίο που περίμενα καιρό να έρθει κι ύστερα λίγο ακόμη για να το πιάσουμε μαζί με παρέα, ήταν το περιβόητο Alchemised. ΔΕΝ το έχω τελειώσει ακόμη, καθώς είναι 1000+ σελίδες (χωρίς ουσιαστικό λόγο αυτό, αλλά ίσως σου τα πω αναλυτικά αφού το τελειώσω!), είμαι κάπου μετά τη μέση, όμως ειλικρινά κάπου με κούρασε καθώς νιώθω πως επαναλαμβάνεται, κάπως μου 'κατσε βαριά η όλη απελπισία; Στα μέχρι τώρα που έχω να του προσάψω πέραν του μεγέθους του, είναι πως αν δεν έχεις ξαναδιαβάσει κάτι με αλχημεία δε θα ξέρεις πού παν τα τέσσερα, η συγγραφέας δεν εξηγεί σωστά τίποτα και τα "σκονάκια" που κυκλοφορούν στο ίντερνετ δεν είναι βοηθητικά, είναι απαραίτητα. Επιπλέον οι ήρωες δεν αποδίδονται επαρκώς ποιος είναι ποιος και γιατί, και είναι ΠΟΛΛΟΙ, κάπως σα να πατάει στο ότι έχεις γνώση γι' αυτούς από τα Χάρι Πότερ και δε χρειάζεται ιδιαιτέρως να σου τους γνωρίσει. Ωστόσο η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι πάρα πολύ ωραία και σκοτεινή και μου αρέσει το όλο σύμπαν με την αλχημεία κλπ. Λένε πως στο τέλος γίνεται πραγματικά καλό και αναμένω να το δω αυτό, αν και κατά τη γνώμη μου δε θα έπρεπε να απογοητεύσει πρώτα έτσι για να γίνει καλό στο τέλος.

Σε άλλα βιβλία που με απελπίζουν και τρενάρω την ανάγνωσή τους, είναι ο Άτρωτος* του Στίβεν Κινγκ, που έχω διαβάσει το Κοράκι, τον Θόλο, το 11/22/63, ΤΟΣΑ ογκώδη βιβλία του και το συγκεκριμένο που είναι δεν είναι 300 σελίδες το διαβάζω με διακοπές. Μπορεί να φταίει η διάσπαση προσοχής μου λόγω σόσιαλ; μπορεί που κολλήσαμε rsv και περάσαμε δύο φανταστικές βδομάδες; μπορεί όμως να είναι και το όλο αίσθημα της απελπισίας που μου δίνει το βιβλίο αυτό καθώς είναι δυστοπικό (που δε μου πάνε και τόσο καλά γενικά), είναι λίγο το Hunger Games αλλά ξέρεις πως από τον θείο Στίβι το Hunger Games θα ήταν πολύ πιο σκληρό και ήταν ήδη μια χαρά σκληρό, υπάρχει θέλω να σου πω μια αγωνία που ναι μεν σε κρατάει, αλλά δε θες και να το πιάσεις γιατί είναι πολλή και δεν αντέχεις. Τουλάχιστον έτσι κάπως νιώθω με αυτό. Ειλικρινά μια φορά είναι να το πιάσω ακόμη και θα το τελειώσω, απλά πρέπει να το πάρω απόφαση (ίσως και να βάλω να πίνω καμιά βότκα μαζί!)

*"Άτρωτος" για κάποιο λόγο είναι η μετάφραση του Κλειδάριθμου για το "Running man" που αρχικά είχε αποδοθεί ως "Ο δρομέας". Υποψιάζομαι πως είναι σπόιλερ!

Τέλος σε βιβλία που δεν έχω ακόμη τελειώσει αλλά το πάω με το πάσο μου είναι το Αστέρι του Βορρά του Πούλμαν που είναι επανάληψη. Είμαι κάπου στη μέση και ο λόγος που το τραβάω είναι για να φτάσει λίγο πιο κοντά ίσως στο δεύτερο που θα πιάσουμε προς το τέλος αυτού του μήνα. Ή λέω ψέματα στον εαυτό μου και φταίει η διάσπαση και το tiktok!

Χθες ξεκίνησε το δεύτερο βιβλίο του Μαρτίου για το Dodos, το Bride της Ali Hazelwood, που γνωρίσαμε στο bookclub και έκτοτε θέλουμε να διαβάσουμε όλα τα βιβλία της. Υποθέτω τώρα δεν παίρνω και όρκο, αλλά οκέι, παίρνω κιόλας, πως αμέσως μόλις τελειώσει θα πιάσουμε τη συνέχειά του, το Mate. Δηλαδή το αποκλείω πως θα μείνουμε έτσι και θα περιμένουμε τη μετάφρασή του.

Νομίζω πως εδώ κάπου θα κλείσω με τα αναγνωστικά μου νέα και θα σου πω πως στο επόμενο άρθρο θα σου βάλω όλα τα βιβλία που αγόρασα όλο αυτό το διάστημα.

Έχεις διαβάσει κάποιο από τα παραπάνω; Αν ναι ποιο και πώς σου φάνηκε;