Άλλος ένας καλός αναγνωστικά μήνας (δόξα τω Θεώ) πλησιάζει στο τέλος του και έρχομαι να σου κάνω τη σύντομη, ή και όχι, ενημέρωσή σου.

ΔΙΑΒΑΣΑ

Μια δασκάλα, δυο φόνοι και ένας έρωτας, της Έλενας Γκίκα-Πετρουλάκη, με βαθμολογία 4,5/5

Αυτό το βιβλίο περίμενα πως θα μου αρέσει, όμως όταν το ξεκίνησα μου κλώτσησε. Και μου κλώτσησε γιατί πλέον δε διαβάζω σχεδόν ποτέ Έλληνες συγγραφείς (κακώς) και η αίσθηση ήταν τόσο διαφορετική. Μου κλώτσησε επίσης το χιούμορ της συγγραφέως, μου φάνηκε λίγο χαζοχαρούμενο (το 'πα, ορίστε!). Αλλά καθώς η ιστορία προχωρούσε όλο αυτό άρχισε να δουλεύει μέσα μου κάπως αλλιώς. Άρχισα να έχω την αίσθηση πως παρακολουθώ μια ελληνική σειρά των 90ς/2000 με εκείνο το χιούμορ, τις ατάκες, την όλη αίσθηση, τα πάντα. Και τελικά κάπως δε μπορούσα να το αφήσω, κάπως το τελείωσα κατά λάθος ένα βράδυ που ξενύχτησα, κάπως με κέρδισε, όπως εκείνος ο φίλος που κάνει αγκαλιές, εσύ είσαι παγοκολώνα και τελικά σε σφίγγει μια φορά πολύ δυνατά και όλα τα σπασμένα μέσα σου ξανακολλάνε; κάπως έτσι.

Η κεντρική μας ηρωίδα είναι υπερσυναισθητική, δηλαδή μπορεί να νιώσει τα συναισθήματα του άλλου (οπότε κάπως είναι φαντασίας το βιβλίο) και καλείται σε ένα πάρα πολύ πλούσιο σπίτι, να λύσει την υπόθεση μιας διπλής δολοφονίας που έγινε πριν από 20 χρόνια. Εκεί θα έρθει σαν σίφουνας και θα τους αγκαλιάσει όλους (πολύ κυριολεκτικά), θα τους γνωρίσει και θα τους γιατρέψει, κάπως μου θύμισε τη Βίκυ/Στέλλα από το "Είσαι το ταίρι μου". Εξαιρετικό βιβλίο, θα διάβαζα και άλλες περιπέτειες με την ηρωίδα αυτή.

Ασημένιες φλόγες, της S.J.Maas, με βαθμολογία 4/5

Μπορώ επίσημα να πω πως έχω διαβάσει όλα τα άκοταρ που ήδη κυκλοφορούν, έχοντας ολοκληρώσει ΚΑΙ το βιβλίο της ΑΝΤΙΠΑΘΕΣΤΑΤΗΣ Νέστα, που παρέμεινε ΑΝΤΙΠΑΘΕΣΤΑΤΗ στο σύνολό του, κάνοντας πράγματα αψυχολόγητα γιατί έτσι, κάνοντας με κάθε ευκαιρία επίθεση στις αδερφές της γιατί είναι αρκετά ανώριμη και επιφανειακή ώστε να ρίξει πάνω τους όλα τα κακά που τους έχουν συμβεί (αζ ιτ χάπενς, όταν είσαι ο τοξικός της παρέας) και πέρα από την εξέλιξη του χαρακτήρα της ΚΑΙ τη σωματική της εξέλιξη σε παραπολυγυμναζμενοξωτικό, δεν συμβαίνει και κάτι ουσιαστικό σε αυτό το βιβλίο, τουλάχιστον όσον αφορά την ιστορία της Πρύθιαν. 

Μη με παρεξηγείς, καλά πέρασα, και δεν είχε τόσο smut όσο με είχαν τρομάξει πως έχει αυτό το βιβλίο (είχε όσο έχει ένα οποιοδήποτε βιβλίο της Σαρούλας), αλλά δεν ήταν αρκετός ο Κάσιαν για να ξεπεράσει την ενοχλητική παρουσία της Νέστα.

The Spellshop, της S.B.Durst, με βαθμολογία 4/5

Αυτό το βιβλίο ήταν αστείο το πώς διαβάστηκε, καθώς είπαμε με τη Μιχαέλα να το διαβάσουμε παρέα, μια και το είχαμε κι οι δυο κάμποσο καιρό στο ράφι μας. Ωστόσο δεν ακολούθησε καμιά μας το πρόγραμμα που βάλαμε εξ αρχής και απλά κάπου κάπου λέγαμε "διάβασα μέχρι εκεί, σε περιμένω" κάτι που δε μας έχει ξανασυμβεί σε βιβλίο που διαβάζουμε παρέα. Οπότε δε μπορώ να σου πω αν φταίμε εμείς ή το βιβλίο δεν ήταν τόσο.. καθηλωτικό (καλά, καθηλωτικό ΔΕΝ ήταν). Ήταν όμως απόλυτα ΑΠΟΛΥΤΑ cosy, με found family ως όφειλε, με μπόλικη φαντασία, πολύ ζεστό, ενώ είχε και πολιτική μέσα με έναν τρόπο και δεν το περίμενα. 

Η ιστορία ακολουθεί την Κίλα, που έχει γαλάζιο δέρμα και σκουρομπλέ μαλλιά (!), όταν το σκάει από τη βιβλιοθήκη όπου δουλεύει γιατί την έβαλαν φωτιά, σώζοντας όσα βιβλία μαγείας μπορεί να κουβαλήσει, μαζί με τον Καζ, το φυτό αράχνη της που μιλάει. (Σε έχασα ή είσαι ακόμη εδώ;) Πηγαίνει στο νησί από όπου κατάγεται, πολύ μακριά από το βασίλειο όπου ανατράπηκε ο καταπιεστικός βασιλιάς που απαγόρευε τη μαγεία, και αποφασίζει να βοηθήσει τον τόπο και να ανοίξει ένα μαγαζί με μαρμελάδες, που στην πραγματικότητα θα πουλάει μαγικές γιατρειές σε οτιδήποτε χρειαστεί (αλλά μυστικά γιατί η μαγεία είναι απαγορευμένη.. μάλλον). Είναι πολύ ωραίο βιβλίο και ακολουθούν άλλα 3 με άλλες ιστορίες από τον ίδιο κόσμο.

ΔΙΑΒΑΖΩ

Το κινούμενο κάστρο, της Diana Wynne Jones

Το δεύτερο βιβλίο του μήνα για το dodos είναι το "Κινούμενο Κάστρο του Χόουλ", που το κάνω επανάληψη, και ουσιαστικά το διαβάζω πρώτη φορά στα ελληνικά. Για την ώρα θα πω πως μάλλον την προτιμώ στο πρωτότυπο την Τζόουνς, όμως αγαπώ την ιστορία τόσο που δε με πολυνοιάζει.

The book of magic, της Alice Hoffman

Ένα βροχερό σαββατιάτικο πρωινό στην εξωτική Κατερίνη (που δούλευα) είπα να πιάσω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το βιβλίο στο οποίο βασίζεται η δεύτερη ταινία του Practical Magic που κρίνοντας από την πρώτη, θα είναι πολύ πολύ επιφανειακά ίδια. Μα δεν πειράζει. Αγαπώ τη γραφή της συνονόματης, αγαπώ τη μαγεία της, που είναι τόσο... τυχαία (η Σάλι ξυπνάει ένα πρωί και δε μπορεί να δει το χρώμα κόκκινο ξερωγω) αλλά δεν είναι κιόλας και πως όλα λύνονται με λίγο δεντρολίβανο ή αν ρίξεις αλάτι έξω από την πίσω πόρτα του σπιτιού σου. Είμαι ακόμα σχετικά στην αρχή, αλλά απολαμβάνω πολύ τον κόσμο στον οποίο με τραβάει. 

DNF?

Ήθελα εδώ και κάποιον καιρό να διαβάσω το Butcher and Lark, το πρώτο μέρος της τριλογίας της Brynne Weaver που είναι στην κατηγορία dark romance και ομολογώ πως δεν έχω διαβάσει τίποτα παρόμοιο... νομίζω. Είχα ακούσει πως αν σου αρέσουν τα τρόμου, αν δεν έχεις πρόβλημα τόσο με το σπλάτερ και έχεις και λίγο πιο μαύρο χιούμορ πραγματικά θα το λατρέψεις. Όμως έχοντας διαβάσει γύρω στις 50 μόλις σελίδες έχω να πω πως όλο αυτό είναι κάπως.. με το ζόρι. Σα να έγραψε ένα απλό ρομάντζο και μετά πρόσθεσε σκηνές με αίμα και ανθρώπινα μέλη και διάφορα άλλα αηδιαστικά, ίσως απευθυνόμενη σε ένα κοινό που ΔΕΝ έχει σχέση με τέτοια στα αναγνώσματά τους και μπορεί να τους σοκάρει; Πώς να σου πω μου έκανε πολύ.. βεβιασμένο. Έχω διαβάσει αηδιαστικές και σπλάτερ περιγραφές, στον Κινγκ για παράδειγμα, με το τσουβάλι! Ο άνθρωπος έχει γράψει ένα ΟΛΟΚΛΗΡΟ διήγημα με αρουραίους, πολλούς αρουραίους, που με έναν τρόπο αποτελούσαν το φάντασμα της ιστορίας, δε μπορώ να σου το περιγράψω σωστά αν δεν το έχεις διαβάσει και δεν ξέρεις για τι σου μιλάω, όμως πραγματικά, το συγκεκριμένο βιβλίο κατάφερε μέσα σε λίγες σελίδες να με απωθήσει με τέτοιες περιγραφές γιατί ΔΕΝ του πάει, αλλά και με το γεγονός πως η πληρωμένη παραπολυμπαντάς δολοφόνος της υπόθεσης είναι μόλις... 23. Call me old, αλλά πλέον 20χρονα που κόβουν κώλους κι έχουν ήδη βρει το νόημα της ζωής, με κάνουν να γελάω!

ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΩ

Την Δευτέρα 5 Οκτωβρίου ξεκινάμε το βιβλίο του μήνα στο dodos, που είναι το πρώτο μέρος της διλογίας της Gillig, The Knight and the moth. Κρατιέμαι με νύχια και με δόντια να μην παραγγείλω το δεύτερο που επίσης κυκλοφόρησε, όχι για κανέναν άλλο λόγο, γιατί θέλω να πάρω το hardback να είναι σετ. ΤΟΣΟ πολύ περιμένω πως θα μου αρέσει.

Αυτά τα μέχρι τώρα αναγνωστικά μου νέα, μείνε εδώ γύρω για να σου τα λέω έτσι μπόλικα και όχι μπόλικα παράλληλα. Και πες μου αν έχεις διαβάσει κάποιο από αυτά ή σκοπεύεις να διαβάσεις κάποιο.