Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Το Βιβλίο των Χαμένων Πραγμάτων

Πρωτότυπος τίτλος: The Book of Lost Things
Συγγραφέας: John Connolly
Εκδόσεις: BELL
Κυκλοφορία: Σεπτέμβριος 2007
ISBN: 978 960 450 909 6
Σελίδες: 352

Περίληψη: Κλεισμένος στο δωμάτιό του στη σοφίτα, ο δωδεκάχρονος Ντέιβιντ θρηνεί για το θάνατο της μητέρας του. Είναι θυμωμένος και μόνος. Μοναδική του συντροφιά τα βιβλία του στα ράφια, που εκείνη τον έμαθε ν’ αγαπά. Αλλά μες στο σκοτάδι αυτά τα βιβλία αρχίζουν να του ψιθυρίζουν. Κι όσο του μιλούν, πραγματικότητα και φαντασία γίνονται σιγά σιγά ένα...

Καθώς η οικογένειά του διαλύεται, ο Ντέιβιντ νιώθει τους ψίθυρους στα ράφια να τον τραβούν βίαια σ’ έναν άλλο κόσμο –μια παράξενη αντανάκλαση του δικού του, που κατοικείται από ήρωες και τέρατα κι ένα γερασμένο βασιλιά που κρύβει τα μυστικά του σ΄ένα αινιγματικό βιβλίο: Το Βιβλίο των Χαμένων Πραγμάτων...

Ένα σκοτεινό παραμύθι για τη θλίψη και την απώλεια, την αφοσίωση και την αγάπη. Για το μακρύ, τρομακτικό ταξίδι από την αθωότητα στην ενηλικίωση. Και για την ακατάλυτη δύναμη των μύθων στη ζωή μας.

Το μικρό αυτό bellάκι, ήρθε στα χέρια μου από μια εφημερίδα που φέτος το καλοκαίρι έδωσε μερικά bellάκια και δεν είχα κανένα σκοπό να την πάρω (πολλά τα αδιάβαστα στο σπίτι της Αλίκης). Αλλά βλέπετε είχε στον τίτλο τη λέξη "βιβλίο" και είχε στο εξώφυλλο ένα ανοιχτό βιβλίο που έβγαζε φως. Πίστευα αλήθεια πως θα μπορούσα να αντισταθώ εγώ σε κάτι τέτοιο; Και όχι μόνο το πήρα, αλλά το ξεκίνησα και αμέσως, την ίδια μέρα. Κάτι που πλέον συμβαίνει σπάνια, αφού η ΓΝΔ (Για Να Διαβαστούν) λίστα μου έχει μεγαλώσει τρομακτικά και κάθε τι καινούργιο θεωρητικά μπαίνει στον πάτο. 


Σε μια τολμηρή στιγμή, λοιπόν, άρπαξα αυτό εδώ το βιβλιαράκι και άρχισα να το διαβάζω. Η ιστορία κυλούσε εκπληκτικά γρήγορα και είχε πολύ ενδιαφέρον. Ο μικρός Ντέιβιντ, ένα καλό αγόρι που αγαπάει τους γονείς του και διαβάζει τα βιβλία του, χάνει τη μαμά του και όλος του ο κόσμος γυρίζει τα πάνω κάτω. Ο μπαμπάς του ξαναπαντρεύεται, η νέα του οικογένεια μετακομίζει σε ένα μακρινό σπίτι, αποκτά κι έναν καινούργιο εκνευριστικό αδερφό που κλαίει συνέχεια και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ο κόσμος αποφάσισε να κηρύξει τον δεύτερο Μεγάλο Πόλεμο.

Ο Ντέιβιντ κλείνεται στον εαυτό του, αποφασισμένος να διατηρήσει τη μνήμη της μητέρας του που προφανέστατα ο πατέρας του έχει ξεχάσει, και αφιερώνεται στα βιβλία τα δικά του κι εκείνα του παλιού σπιτιού που ανήκαν κάποτε σε ένα αγόρι που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς, τον Τζόναθαν Τάλβι. Μόνο που κάποια μέρα, τα βιβλία αρχίζουν να του ψιθυρίζουν. Μερικά, τα πιο παλιά και σκονισμένα, μιλάνε αργά και βαρετά. Και άλλα, τα πιο συναρπαστικά και πολυδιαβασμένα, φωνάζουν με ενθουσιασμό. Και κάπου κάπου, ένας μυστηριώδης Καμπούρης κάνει την εμφάνισή του, μόνο για να εξαφανιστεί πάλι τόσο γρήγορα, ώστε να αμφιβάλει αν πραγματικά τον είδε ή απλά τον φαντάστηκε. 

Και τότε, μια νύχτα, ενώ θα πέφτει κατά πάνω του ένα στρατιωτικό αεροπλάνο από τον ουρανό, ο Ντέιβιντ θα περάσει μέσα από ένα δέντρο και θα βρεθεί σε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο μαγικό, όπου όλα τα παραμύθια που ξέραμε κι όλες οι ιστορίες του κόσμου έχουν σάρκα και υπόσταση, μα είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά από εκείνα που νομίζαμε... Η κοκκινοσκουφίτσα δεν ήταν θύμα του κακού λύκου, και η Χιονάτη δεν ήταν η καλοσυνάτη κοπέλα που κυνηγούσε η κακιά μάγισσα. Η ωραία κοιμωμένη δεν περίμενε τον καλό της πρίγκιπα για να την ξυπνήσει, και ο Ρουμπελστίνσκιν δεν ήταν απλά ένας μοχθηρός καλικάντζαρος...
 
Το ταξίδι του Ντέιβιντ στον φανταστικό αυτό κόσμο θα περάσει από σαράντα κύματα, και μέσα από αυτά, εκείνος θα αποκτήσει γνώσεις, εμπειρίες και θα μεγαλώσει πριν την ώρα του.

Αρχικά μου έδωσε την εντύπωση πως όλη αυτή η ιστορία εκτυλισσόταν μέσα στο μυαλό του μικρού Ντέιβιντ σαν φυσική του άμυνα μετά το θάνατο της μητέρας του και όλων αυτών που άλλαξαν στη ζωή του, άλλωστε μας λέει πως πάθαινε κάποιες κρίσεις. Όμως στο τέλος καταλαβαίνεις πως δεν πρόκειται για ψυχολογικό ρεαλιστικό ανάγνωσμα, αλλά για ένα παραμύθι για μεγάλους. Άλλωστε ο John Connoly γράφει μόνο φαντασίας, και μόνο τρόμου, οπότε δε θα μπορούσε κι αυτό να είναι κάτι λιγότερο. Κατά κάποιον τρόπο το λες και υποκατάστατο ενός Κινγκ όταν έχεις μεγάλη επιθυμία να διαβάσεις λίγο Κινγκ.

Σε γενικές γραμμές μου άρεσε πολύ αυτό το βιβλίο. Πέρασα καλά διαβάζοντάς το και παρόλο που ήταν παραμύθι (για μεγάλους, το τονίζω!!) ήθελε και μια κάποια συγκέντρωση για να το παρακολουθήσεις. Δεν μπορούσα απλά να το πιάσω και να διαβάσω μια σελίδα. Ήθελε λίγο παραπάνω αφιέρωση για να σε τραβήξει στο μαγικό του κόσμο και να παλέψεις κι εσύ με όλα εκείνα τα τέρατα που κρύβονταν στον μαγικό κόσμο πίσω από το δέντρο...

2 σχόλια:

  1. Χμμμ φαίνεται πολύ ενδιαφέρον. Και να φανταστείς το έβλεπα καιρό στα ράφια των βιβλιοπωλείων και δεν μπορούσα να καταλάβω αν πρόκειται για ένα ακόμη βιβλίο για βιβλία! Καλό το απόκτημα από την εφημερίδα, λοιπόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ καλό, το ευχαριστήθηκα και δεν το περίμενα (βέβαια εγώ το πήρα γιατί νόμιζα πως ήταν ένα ακόμη βιβλίο για βιβλία)

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...