Σαν μια τέτοια ταινία είναι αυτό το βιβλίο.
Αυτό εδώ το βιβλίο ούτε που θυμάμαι από πότε το είχα βάλει στο μάτι, πόσο πολύ πίστευα πως θα μου αρέσει, πως είναι ακριβώς αυτό που θέλω να διαβάσω μέσα στους πιο κρύους μήνες του χρόνου. Ωστόσο, αυτό που περίμενα με αυτό που πραγματικά είναι το βιβλίο αυτό δεν είναι τόσο κοντά...
Ένα βιβλίο για την ψυχική υγεία, την πραγματική φιλία, με ένα μυστήριο που δεν περίμενες...
Μόνο καλά λόγια είχα ακούσει για αυτό το βιβλίο και το είχα βάλει στη λίστα μου στο jukebooks για να το ακούσω με την πρώτη ευκαιρία. Έτσι κι έγινε, το έβαλα να παίζει στη δουλειά και η Έλενορ μου έκανε παρέα για λίγες μέρες, όχι πολλές, θα μου άρεσε να μου ξανακάνει παρέα η συγκεκριμένη ηρωίδα ίσως με κάποια συνέχεια.
Να ένα βιβλίο που δεν περίμενα να διαβάσω φέτος το καλοκαίρι, όχι γιατί δεν το είχα βάλει στο μάτι. Το είχα. Αλλά γιατί ήταν ένα τσικ μεγαλούτσικο (που πλέον τα αποφεύγω γιατί ξέρω πολύ καλά τη μοίρα τους) και... ήταν όσο να πεις από τις πιο καινούργιες κυκλοφορίες που συνηθίζω να τις αφήνω λίγο να τριγυρίσουν πριν πάρω σίγουρα μια απόφαση να τις αποτολμήσω. Ειλικρινά, αν το βιβλίο, τόσο μεγάλο που είναι, είχε αγοραστεί σε έντυπη μορφή, θα τελείωνε του Αγίου Κάποτε. Αλλά! Ήταν η πρώτη μου επαφή με ακουστικό βιβλίο, μπόρεσα να του αφιερώσω χρόνο παράλληλα με τη δουλειά μου (το μόνο μέρος όπου είμαι σχετικά ανενόχλητη, ναι, καλά διαβάζεις!) και τελικά το τελείωσα μέσα σε.. μια εβδομάδα; ΣΟΚ!
Το τελευταίο (για μένα) βιβλίο της Όστεν από τα μεγάλα, ήταν το Μάνσφηλντ. Θεωρούσα πως θα είναι το λιγότερο αγαπημένο μου, μου φαινόταν κάπως αδιάφορο, κάπως γενικευμένο, κάπως.. απλά οκέι. Δε ξέρω τι έφταιξε, αν είχα καιρό να διαβάσω Όστεν, ή αν όντως η ιστορία ήταν πάρα πολύ καλή, αλλά τελικά με κέρδισε. Δε μου ήταν καθόλου αδιάφορο, μου άρεσε πολύ, πέρασα φανταστικά μαζί του και δε βαρέθηκα λεπτό. Ίσως μόνο το τέλος να με χάλασε, αλλά θα φτάσω σε αυτό.
Το βιβλίο ήταν δώρο του secret Santa μου στην ανταλλαγή μας τα πολύ δύσκολα Χριστούγεννα του 2020 και μου το χάρισε η αγαπημένη και πιο παλιά μου φίλη, η Βούλα. Νομίζω πως πέρασε αρκετός καιρός από τότε ώστε να μην το συνδέσω με εκείνα τα φριχτά Χριστούγεννα και να μπορέσω να το αγαπήσω όπως του άξιζε.
Είναι αναμφίβολα από τα must read στο είδος της φαντασίας, είναι από τα κλασσικά και πάνω απ' όλα είναι Λε Γκεν. Εγώ, που λες, είχα πάντα την εντύπωση στο πίσω μέρος του μυαλού μου, πως η Λε Γκεν δε μου ταιριάζει. Αλλά δε μπορεί, είναι μέσα στα είδη που αγαπώ τα βιβλία της, ήταν η ίδια μια προσωπικότητα που θαυμάζω κι όμως.. ήταν κάπου εκεί πίσω πίσω αυτή η αίσθηση και δεν έλεγε ποτέ να φύγει: η Ούρσουλα Λε Γκεν δε μου ταιριάζει.
Το πρώτο έβερ βιβλίο με αστρική προβολή στα ελληνικά, που δεν είναι "εγκυκλοπαιδικής φύσης" αλλά μυθιστόρημα φαντασίας, ένα βιβλίο γραμμένο από μια απόφοιτο της ελληνικής φιλολογίας και επιμελήτρια, στοιχεία που φαίνονται ξεκάθαρα στη γραφή της. Βρίσκω τους φιλόλογους πάντα εξαιρετικούς συγγραφείς, ελπίζω αυτό να μην αποκλείει εμάς τους υπόλοιπους, βέβαια, από την ελπίδα να γράψουμε κάτι αξιόλογο κι ας μην έχουμε αυτές τις γνώσεις (θα μου πεις γι' αυτό υπάρχουν οι επιμελητές! Σωστά!)
