Θα σου πω δυο λόγια για την καθεμία ώστε να τις γνωρίσεις και αν θέλεις να τις ακολουθήσεις πάτα είτε πάνω στο username τους είτε πάνω στη φώτο του προφίλ τους.
Θέλω να βρω τις σωστές λέξεις να πω αυτά που σκέφτομαι ώστε να μην παρεξηγηθώ.
Ένας πολύ διαδεδομένος τρόπος διαφήμισης στις μέρες μας για τους εκδοτικούς είναι.. οι ίδιοι οι αναγνώστες. Αντί να πληρώσουν κάποιον διαφημιστή, ηθοποιό ή κάτι τέτοιο, "προσλαμβάνουν" αναγνώστες πληρώνοντάς τους με δωρεάν βιβλία (πάρα πολύ καλό ντιλ, μιλώντας ως αναγνώστρια), αλλά σχεδόν ποτέ με χρήματα (πάρα πολύ κακό ντιλ, πράγμα που δεν γίνεται στο εξωτερικό, ε;) ΕΝΙΓΟΥΕΪ!
Δεν είναι κάτι ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου που είναι γλυκές, με ωραία ατμόσφαιρα, με διαφορετικές κουλτούρες, που δεν γίνεται κάτι το τρομερό στην ταινία αλλά έχεις περάσει μιάμιση ώρα της ζωής σου χαλαρά και μετά αισθάνεσαι λίγο καλύτερος άνθρωπος;
Σαν μια τέτοια ταινία είναι αυτό το βιβλίο.
Μετά από ένα διάστημα στασιμότητας, πολύ άσκοπης σπατάλης χρόνου και γενικότερης εξάντλησης, μετά από μερικές χειμερινές ιώσεις και μια αντιβίωση για κλείσιμο, μετά την απόλυτη απελπισία της μνήμης των Τεμπών και της συνειδητοποίησης πως ζούμε (από τύχη) σε καθεστώς δικτατορίας στην Κουζκοτόπια, άνοιξε ο καιρός, βγήκε ο ήλιος, ηρέμησε λίγο το κρύο, βρήκα την όρεξη και το κουράγιο να βάλω ένα στοπ και μια τάξη. Σε πολλά επίπεδα, στο σπίτι, στα βιβλία, στο διάβασμα (όχι στο ψυγείο, ούτε στη ντουλάπα), στον ελεύθερο χρόνο, στον μικρό Κωνσταντίνο. Και το αισθάνομαι κάπως σαν... ξύπνημα.
Αυτό το βιβλίο ΠΡΕΠΕΙ να το διαβάσεις, μου έλεγαν οι φίλες μου που το θεωρούσαν αδιανόητο το ότι δεν το είχα διαβάσει ακόμα! Και να σου πω την αλήθεια ήταν ένα από τα βασικά βιβλία που είχα σκοπό να διαβάσουμε με τα ντόντος από τη δημιουργία ακόμη του bookclub. Γιατί κι εγώ πίστευα πως θα μου αρέσει, ιδίως αφότου διάβασα το Σχολομαντείο (που ωστόσο απολύτως καμία σχέση δεν έχει με αυτό εδώ) και γνώρισα τη συγγραφέα, αποφάσισα να διαβάσω ό,τι έχει γράψει.
