Χρόνος ανάγνωσης: 13 λεπτά

Η ανασκόπηση, το wrapped της Χώρας των Βιβλίων ΔΕΝ γίνεται αυτόματα, γιατί δεν έχω πόρους να προσλάβω έναν υπάλληλο να μου το κάνει ή ένα καλό ΑΙ (αν και μας έχουν κοτσάρει ένα ΑΙ από τη google κει πέρα, αλλά ακόμα δεν το έχω πατήσει να δω τι κάνει!), ΟΠΟΤΕ έπρεπε να ψάξω εις βάθος τι έχω σημειώσει, τι έχω ανεβάσει σε σόσιαλ, σε ποστ εδώ, οπουδήποτε, τι με ενθουσίασε εφέτο για να βγάλω ένα αξιοπρεπές τελικό συμπέρασμα, καθότι και άνθρωπος που ο μισός εγκέφαλος είναι κιμάς επί μονίμου βάσεως και με μνήμη χρυσόψαρου! Συνεπώς πάμε εν τάχει και χωρίς πολλά πολλά να σου πω ποια ήταν τα καλύτερα του 2025 για την Αλίκη στη Χώρα των Βιβλίων (μουά):

Τα 3 καλύτερα βιβλία της χρονιάς

Θα πω πως η χρονιά μπορεί οφίσιαλι να χαρακτηριστεί ως "η χρονιά των μεσαιωνικών βιβλίων φαντασίας" γιατί στην κορυφή τους βρίσκονται ισάξια τα εξής:

Κάθαρμα ζητά βοηθό, της Hannah Nicole Maehrer, που το περίμενα πως θα μου αρέσει, δεν το περίμενα ότι θα μου αρέσει ΤΟΣΟ πολύ. Είναι το ιδανικό βιβλίο για μένα, αν αναρωτιέσαι τι άνθρωπος είμαι, είμαι ο άνθρωπος που ΣΚΑΕΙ από τη ζήλια του που δεν έγραψε πρώτη αυτό το βιβλίο!

Η σκοτεινή καρδιά του δάσους, της Ναόμι Νόβικ, που αγαπάμε Ναόμι Νόβικ μετά το Σχολομαντείο και θέλουμε να διαβάσουμε ό,τι έχει γράψει, και αυτό που δεν έχει ουδεμία σχέση με το Σχολομαντείο, ήταν ένα φανταστικό βιβλίο που πέρασα τέλεια κι έχει μπει στην καρδιά μου όσο λίγα. Τσέκαρε ντοντοκριτικές εδώ.

The Shepherd King series, της Ρέιτσελ Γκίλιγκ (είναι δύο, ναι, αλλά τα βάζω ως ένα καθότι μια ιστορία. Σου μιλάω αναλυτικά εδώ) που πίστεψα πολύ σε αυτά και δικαιώθηκα ΕΥΤΥΧΩΣ γιατί είναι booktok βιβλίο και ΟΛΟΙ ξέρουμε τι παγίδα είναι αυτή.

Πολύ κοντά αλλά ελάχιστα παρακάτω, τύπου 0,001%, δηλαδή οριακά θα έπρεπε να αλλάξω τον αριθμό και να πω τα 6 καλύτερα βιβλία της χρονιάς αλλά δεν θα το κάνω, είναι Ο ταχυδρόμος των βιβλίων, Το κορίτσι που ήπιε το φεγγάρι και η Kiki's delivery service.

Οι 3 καλύτερες σειρές

Δεν θα πω ταινίες γιατί ανάθεμα κι αν είδα τρεις ολόκληρες ταινίες φέτος, οπότε ας πούμε για σειρές που σίγουρα είδα λίγες περισσότερες:

Το Office το αμερικανικό, και οι 9 σεζόν του, το λάτρεψα, τι να πω πραγματικά, απόλυτα comfort επιτέλους το είδα! Μου λείπει, δηλαδή, τώρα που το τέλειωσα.

Οι Σέρρες του Καπουτζίδη, που βγήκε η δεύτερη σεζόν του και ήταν υπέροχη, έκλεισε ιδανικά την ιστορία.

Το American Horror Story - Asylum, δηλαδή η δεύτερη σεζόν της σειράς, η πρώτη για εμάς, ήταν τόσο καλή (αν και ΣΟΥΠΕΡΚΡΙΠΙ) που ακόμα τη θυμάμαι και θεωρώ θα μου μείνει για πάντα. Αυτό είναι ένα καλό σημάδι, θεωρώ, για την ποιότητα ενός έργου.

Οι 3 καλύτερες μουσικές 

Ωσάν καλή και σωστή μιλένιαλ, φέτος το καλοκαίρι έπαθα κανονική παράκρουση με τους all time favorite Backstreet Boys, ναι, προφανώς φταίνε οι συναυλίες τους στο Sphere του Λας Βέγκας, που έχω δει ξανά και ξανά σε βιντεάκια στο τικτοκ (κι έπειτα βρήκα ολόκληρη τη συναυλία στο youtube και προφανώς την είδα κι αυτήν) που μου ξύπνησε τη λαχτάρα της μικρής Αλίκης για τα τραγούδια που ακούγαμε κάποτε, οπότε και έλιωσα το spotify μου να ακούω τα άπαντα. (στο wraped της εφαρμογής που σου λέει "ποιος είναι ο τοπ καλλιτέχνης σου" βγήκαν στο τέλος ένας ένας να μου πουν ευχαριστώ και τι με θέλεις να έχω πάθει ΤΟ σοκ που μου μιλάνε προσωπικά ΤΑΧΑ τα παιδιά ΘΕΜΟΥ!!! Κέβιν, εσένα αγαπάω πιο πολύ, να ξέρεις!)

Πρώτη φορά μου άρεσε μουσική της Taylor Swift, βέβαια δεν κράτησε για πάντα, προφανώς τη βαρέθηκα από ένα σημείο και μετά, αλλά για μερικές εβδομάδες υπήρξε ένα ομπζέσιον με την Οφήλιαααα και κανα δυο ακόμα που ε χμμμ τώρα τα έχω ξεχάσει; Να τώρα. Ήταν και κάτι απίστευτα πιασάρικα ρεμίξ που έφτιαξαν δημιουργοί στο tiktok που έκαναν τα τραγούδια της ακόμα καλύτερα.

Δε θα μπορούσα να παραλείψω ένα πολύ ΠΟΛΥ παλιότερο συγκρότημα κι από τους ίδιους τους BSB, τους Fleetwood Mac, που τους ήξερα, όλοι τους ξέραμε, αλλά όχι τόσο καλά. Τους εξερεύνησα εις βάθος, έμαθα όλα τα κουτσομπολιά (που ήταν ΠΟΛΛΑ) και λάτρεψα τα τραγούδια τους κι εκείνα που δεν ήξερα ακόμη πιο πολύ. 

Θέλω να δώσω μια ειδική μνεία σε ένα τραγούδι που μου θύμησε το tiktok, σε μια στιγμή απόλυτου σοκ για την ξεκάθαρα φθίνουσα μνήμη μου (άνοια στα 37; είναι συχνό;), ένα τραγούδι που πρέπει να είχα να το ακούσω από τα 19 μου, 18 χρόνια πριν δηλαδή, ωστόσο το ήξερα απ' έξω στίχο προς στίχο (ήταν και απίστευτα συναισθηματικό παράλληλα, καθώς ήταν από τα τραγούδια που άκουγα πρωτοερωτευμένη με το μπόιφρεντ τότε, χάζμπαντ τώρα, και όπως καταλαβαίνεις κάπως έπαθα ένα σοκ που το θυμόμουν και που ΔΕΝ το θυμόμουν). Το τραγούδι είναι το Στάσου λίγο του Νίκου Μερτζάνου, που ακόμα και τώρα αν το ακούσω θα βάλω τα κλάματα. Ίσως για άλλους λόγους, βέβαια.

Τα 3 καλύτερα podcast

Δεν άκουσα πολλά φέτος, ομολογώ, ήμουν λίγο κολλημένη στην επικαιρότητα που παρακολουθούσα μέσω youtube (καθόλου υγιές για την ψυχολογία μου, αν με ρωτάς). Όμως από ένα σημείο και μετά κάπως άρχισαν να μου φαίνονται όλα πολύ ίδια και επέστρεψα στα podcast που θα ακούσω, αν όχι κάθε μέρα, σίγουρα κάποιες μέρες της εβδομάδας. 

Θα βάλω πρώτο το δικό μας podcast που είναι και πολύ νεαρό, μια σταλίτσα, μόλις 4ων επεισοδίων, το Dodos Confidential, για το οποίο εδώ δεν σου έχω μιλήσει, πρόκειται για μικρά επεισόδια με δύο διαφορετικά ντόντο ομιλητές (ομιλήτριες) κάθε φορά, με διαφορετικά θέματα όπως: προτάσεις για χριστουγεννιάτικα βιβλία, αγαπημένα book boyfriends, οι πιο μισητοί ήρωες, βιβλία που δεν άξιζαν το hype τους και έρχονται και άλλα (έχουμε μια ατέλειωτη λίστα με ιδέες) με τη νέα χρονιά. 

Μετά θα βάλω την Μαρία aka Marlone με τα Ποιος σε ρώτησε, όπου σχολιάζει κάθε βδομάδα κουταμάρες της επικαιρότητας που ταιριάζουν απόλυτα στο ερώτημα "εσένα όμως ποιος σε ρώτησε;" κι επειδή κι εμένα μου ταιριάζει στο σκεπτικό μου το σκεπτικό της, κάπως περνάω καλά με αυτό το podcast και κάπως ενημερώνομαι για πράγματα μέσω αυτού (ναι, τι να κάνω, καλύτερα έτσι!)

Και τελευταίο αλλά επ ουδενί τελευταίο (ίσως μάλιστα να το έβαζα πρώτο), θα βάλω το podcast που ανακάλυψα πρόσφατα (βασικά, λάθος, δεν το ανακάλυψα πρόσφατα, το γνώριζα αλλά δεν το είχα ξανακούσει γιατί δεν ήμουν σε μουντ) το Dumb and Dahmer, όπου η Έλενα και η Ειρηνέλλα μιλάνε με απολαυστικό τρόπο για αληθινά εγκλήματα. Κι επειδή κάνουν φοβερή δουλειά και υπάρχουν αρκετό καιρό, τώρα που άρχισα να τις ακούω έχω μπόλικο υλικό για το επόμενο μεγάλο διάστημα και πολύ χαίρομαι γι' αυτό! Εντάξει, το να ακούω true crime δεν είναι κάτι καινούργιο για μένα.

Οι 3 καλύτερες αγορές 

Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, γιατί εγώ που με βλέπεις (που με διαβάζεις) έχω αγοράσει φέτος ό,τι αγοράζεται!! Και αν πρέπει να διαλέξω μόνο τα 3 καλύτερα δυσκολεύομαι ΠΑΡΑ πολύ, κυρίως γιατί έχω ψωνίσει τόσα πολλά που δεν θυμάμαι τι έχω πάρει! Οπότε θα με συγχωρήσουν οι άπειρες αγορές μου και θα επιλέξω 3 που έχω πιο ζωντανές αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου:

Το φόρεμα που θυμίζει Karavan αλλά δεν είναι Karavan γιατί τα θέλω τα νεφρά μου, είναι από shein και είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, φορέθηκε μόνο μια φορά, στα γενέθλια του μικρού Κωνσταντίνου και το λάτρεψα απολύτως! Όλως παραδόξως δεν είναι ούτε μπλε, ούτε γαλάζιο, ούτε τίποτα τέτοιο. Είναι φουξορόζ (την επιλογή να βγω από τα ασφαλή κουτάκια μου την αποδίδω αποκλειστικά στην απόφαση να ζω με φυσικό γκρίζο μαλλί!)

Τα σκουλαρίκια που είδα μια μέρα στο tiktok από τη δημιουργό τους, που είναι handmade και χωρίς καθόλου σκέψη παρήγγειλα, λέγονται Mnemosyne's Tears από Naida - Water Nymph και είναι τόσο νεραϊδένια και ονειρεμένα, που τα βάζω στην κορυφή όλων, που κι αν δεν πήρα φέτος σκουλαρίκια! Έχει μια παραπάνω αξία το χειροποίητο, να πεις..

Το steampod που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πήρα, πήρα ένα της Izzy, που τώρα εγώ το βλέπω ως μια από τις καλύτερες αγορές της χρονιάς, μπορεί σε μερικούς μήνες να έρθω και να σου πω πως μου κατέστρεψε το μαλλί, ποιος ξέρει, γιατί βλέπεις έχουμε κι ένα γκρίζο που πρέπει να διατηρηθεί γκρίζο μαναμο και δεν είναι εύκολο με όλη αυτή τη θερμότητα πάνω του! (στον αντίποδα θα βάλω το χειρότερο hairtool που δεν κάνει τίποτα ντιπ στο δικό μου μαλλί, το air styler της Phillips. Πλήρης καταστροφή, απογοήτευση σκέτη, πεταμένα λεφτά! Ωστόσο δεν κατηγορώ το συγκεκριμένο μπραντ, θεωρώ δεν είναι αυτού του είδους τα εργαλεία για το δικό μου μαλλί.)

Τα 3 πιο δημοφιλή άρθρα

...της Χώρας των Βιβλίων, επειδή είμαστε κουτσομπόληδες και μας αρέσει το μπιφ (δε βγάζω την ουρά μου απ' έξω επ' ουδενί!), θα σου πως και με αριθμούς πού έγινε ο χαμός:

Το άρθρο Περί booktok, bookstagram, pr boxes και τέτχια έκανε χαμό άνευ προηγουμένου. Το άρθρο αυτό έφτασε τα δυσθεώρητα ύψη των 2100+ προβολών.

Και είναι δυσθεώρητο, αν σου πω πως τα επόμενα δύο ήταν αρκετά κάτω και θεωρώ τράβηξαν εξαιτίας αυτού κάποιο κοινό (η Χώρα των Βιβλίων παραμένει ένα ταπεινό blog, και δίκαια, αφού γράφω στη χάση και στη φέξη!)

Η βιβλιοκριτική για τον Ταχυδρόμο των βιβλίων έπιασε ένα νούμερο στα 1100+ (ήταν ακριβώς πριν το παραπάνω)

Και το αμέσως επόμενο με τίτλο Meet the dodos όπου σας γνωρίζω τα ντόντο που είναι στη βάση του bookclub έπιασε 779 προβολές.

Οι 3 πιο viral στιγμές μου

Η μια ήταν η παραπάνω, με το άρθρο περί bookinfluencers που όταν ανέβηκε στο instagram έκανε έναν κακό χαμό, θες από τον πάρα πολύ κόσμο που συμφωνούσε; θες από τους λίγους που εξέφρασαν δημόσια τη δυσαρέσκειά τους (οι υπόλοιποι την κράτησαν σε ιδιωτικά τσατ) και αποφάσισαν να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο; (πολύ χρήσιμο γιατί ακολουθούμε πολύ κόσμο που δεν έχει κάτι να δώσει τελικά) έγινε εξαιτίας αυτού ένα καλό ξεκαθάρισμα πιστεύω κι από τις δυο πλευρές.

Το βίντεο που ανέβασα στο tiktok ως απάντηση σε μια ειδική χρωματολόγο και ειδικό προσωπικής εικόνας (!) που είχε αποψούλα για τα γκρίζα μαλλιά και πώς αν έχεις μικρά παιδιά θα σε βλέπουν με γκρίζο μαλλί και θα φοβούνται -ΘΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ- πως θα πεθάνεις, που αφού έκανα ένα ωραιότατο stitch για να μιλήσω για ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ εμπειρία και μόνο, δεν απαντούσα καν στα επιχειρήματά της, μιλούσα ΜΟΝΟ για τη δική μου εμπειρία, η κυρία ειδική χρωματολόγος παρεξηγήθηκε και απείλησε με μηνύσεις. Ε. Κι έκανα ένα βίντεο όπου έλεγα πως Δέχτηκα απειλή για μήνυση επειδή μίλησα για το χρώμα των μαλλιών μου. Όπως καταλαβαίνεις έγινε viral μέσα σε ελάχιστη ώρα.

Να μην ξεχάσω και ΤΟΝ ΧΑΜΟ που έκανε ένα ποστ για καλημέρα που ανέβασα μια μέρα στη σελίδα στο facebook, μιλώντας όπως μιλάω πάντα κι εδώ, με ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό το ύφος που ξέρεις, που με ξέρεις, και κάπως αυτό βγήκε από τον στενό φιλικό μας κύκλο και κατέληξε στο.. facebook. Όπως φαντάζεσαι έγινε ο κακός χαμός με άπειρο κόσμο να κάνει σχόλια και να λένε ένα κάρο βλακείες που δεν μπήκα καν στη διαδικασία να απαντήσω γιατί τι να πεις δηλαδή με έναν άνθρωπο που βγάζει συμπέρασμα για όλη σου την ύπαρξη από μια λέξη, το βρίσκω πολύ άσκοπο (εντάξει, εκτός αν δίνει έδαφος για λίγο υγιές τρολάρισμα, πολλές φορές αδυνατώ να αντισταθώ, το ομολογώ!)

Δεν είναι ωστόσο το καλύτερό μου το να γίνομαι για κάποιο λόγο viral, θα μου πεις γιατί ανεβάζεις καν, θα σου πω πως μου αρέσει ναι να μιλάω με άτομα που έχουμε παρόμοιες απόψεις ή παρόμοιες αρχές (ακόμα κι αν έχουμε διαφορετικές απόψεις), αλλά όταν κάτι γίνει viral αυτόματα θα μου φάει τον τετραπλάσιο χρόνο να το τσεκάρω, να διαβάζω μηνύματα, να απαντάω σε όλους (μπικόζ αυτή είμαι), κι ύστερα έχω απαιτήσεις από το επόμενο "κάτι" που θα ανεβάσω να πάει εξίσου καλά και μπαίνω σε ένα τριπάκι που δεν είναι το καλύτερό μου.

Οι 3 καλύτερες στιγμές της χρονιάς

Καθώς ετοιμάζομαι να περάσω σε πιο.. προσωπικό επίπεδο, θα βαθμολογήσω με άριστα 10 τις παρακάτω αξέχαστες στιγμές:

Τα ντοντογενέθλια στη Θεσσαλονίκη, όπου το Σάββατο στις 8 Φεβρουαρίου πήρα ένα ρεπό και πήγαμε με την μικρή Εύη Θεσσαλονίκη να συναντήσουμε τα ντόντος, να πιούμε καφέ, να μου κάνουν έκπληξη με τούρτα, να πάμε στα μαγαζιά και να μας βγει το λάδι στο περπάτημα. Ήταν υπέροχα, φτιάξαμε αναμνήσεις, ελπίζω να επαναληφθεί, αν όχι στα γενέθλια σε κάποια άλλη στιγμή ιδανικά.

Οι καλοκαιρινές μας διακοπές, με τη μαμά και τον μικρό Κωνσταντίνο, στον Παντελεήμονα (δηλαδή εντός του νομού) που παρά τις αναποδιές (και ωωωω είχαμε αναποδιές!!!) ήταν μια φανταστική ευκαιρία για πρωινά μπάνια σε μια από τις πιο πιο πιο αγαπημένες μου θάλασσες, υπέροχες αναμνήσεις για τον μικρό Κωνσταντίνο και γενικά διακοπές από τη δουλειά, την πόλη, τα πάντα, πολύ απαραίτητες που εύχομαι επίσης να επαναληφθούν.

Η μετακόμισή μας, όχι η ίδια η μετακόμιση, προφανώς ήταν ένας εφιάλτης (σου έχω μιλήσει αρκετά αναλυτικά εδώ) αλλά το μετά, όταν μπήκαμε στο σπίτι και κάπως συμμαζευτήκαμε και κάπως μπήκε μια σειρά κι ύστερα αρχίσαμε να ζούμε σαν άνθρωποι (το παλιό μας σπίτι ήταν οριακά μια τρώγλη!) και ήρθε και ο χειμώνας και έχουμε άξουαλ ζέστη, και πάντα ζεστό νερό, κι εμείς ανακαλύπτουμε τον κόσμο ως άλλες Μαρίες της γειτονιάς, έκπληκτοι, που χωρίς να ανάψουμε θέρμανση το σπίτι κρατάει ζέστη και είναι όμορφο, και με φυσιολογικούς ιδιοκτήτες που δεν έχουν ψυχολογικά προβλήματα, οπότε ως αποτέλεσμα, το βάζω στις όμορφες στιγμές κι ας φτάσαμε εκεί μετά από πολύ μεγάλο ζόρι.

Ανασκόπηση του έτους και σκέψεις

Είχα γράψει στην αρχή της χρονιάς μια λίστα με στόχους, σοβαρούς και ασόβαρους, που όπως πάντα αφού την κατέγραψα όμορφα και ωραία, την ξέχασα αυτόματα (πώς λέγεται αυτή η πάθηση;). Τώρα που την αναζήτησα και την ξαναδιάβασα καταλήγω στο συμπέρασμα πως:

✓ Κατάφερα να διαβάζω ΜΟΝΟ ένα βιβλίο τη φορά, σπανίως έγινε να διαβάζω παραπάνω.

✓ Δεν έβαλα αναγνωστικό στόχο στο goodreads και δεν το μετάνιωσα, όμως επειδή ΞΕΧΝΑΩ θα ήταν καλό να το ενημερώνω, αν όχι αυτό κάποιο book journal. Στο τέλος της χρονιάς, πριν λίγες μέρες δηλαδή, κάθισα και συμπλήρωσα βαθμολογία και κριτικές για όλα τα βιβλία που διάβασα φέτος. Μπορείς να τα βρεις αν πατήσεις εδώ, στο φάκελο 2025.

☓ Φυσικά και ΔΕΝ είχα λιγότερη τεχνολογία στη ζωή μου, είχα μάλλον περισσότερη, αφού για κάποιο καιρό ανέβαζα καθημερινά κάτι στο tiktok (κάτι που έχω ελαττώσει, γιατί κάπως νιώθω πως ενίοτε ανεβάζω μόνο για να ανεβάσω και δε θέλω να είμαι αυτό το άτομο, άλλωστε το βλέπω ως κάτι δημιουργικό όχι ως επάγγελμα, έχω επάγγελμα).

✓ Αφιερώνω λίγο περισσότερο χρόνο στον μικρό Κωνσταντίνο, καθώς είναι πιο μεγάλος και πιο συνεννοήσιμος, διαβάζουμε κάθε βράδυ, κάνουμε παζλ, κάνουμε πράγματα μαζί αν και σίγουρα υπάρχει χώρος και για περισσότερα.

☓ Δεν διάβασα τα dnf της περασμένης χρονιάς, απλά πρόσθεσα κι άλλα στη λίστα, οφ κόρς. Τι περίμενα δηλαδή! Εσύ, αλήθεια, τι περίμενες;!

✓ Ο στόχος να διαβάζω περισσότερα "καλά" βιβλία σε μεγάλο βαθμό επετεύχθη, απέρριψα επανειλημμένα βιβλία που είχαν τεράστιο hype (όχι απόλυτα, πήρα το Alchemised!) την πάτησα μεγαλειωδώς με το (not) χριστουγεννιάτικο Χριστούγεννα στο κάστρο και απογοητεύτηκα οικτρά με το τελευταίο βιβλίο του Φίτζεκ, πράγματα που με οδηγούν στο συμπέρασμα πως στη Διόπτρα είναι τσαπατσούληδες ΜΟΝΟ με εντυπωσιακά εξώφυλλα και ο Ψυχογιός πλέον δε νοιάζεται για την ποιότητα των βιβλίων του αλλά πιο πολύ για αρπαχτές (βλέπε Έρωτας, ξόρκια και ζεστή σοκολάτα), και οι δύο έχουν μπει σε μια προσωπική μου "μαύρη λίστα" με τίτλο "Δύσκολα θα ξαναστηρίξω". Είμαι σίγουρη πως βρίσκομαι κι εγώ σε αντίστοιχες δικές τους λίστες, but...

Αυτή η χρονιά με αφήνει χωρίς μέτρο, χωρίς καθόλου οικονομίες και όλα αυτά τα ενήλικα υπεύθυνα πράγματα, με ένα σκασμό λάθος αγορές, με αποκλειστικά ντελίβερι γιατί βαριέμαι φριχτά ό,τι έχει να κάνει με κουζίνα, ακόμα, αρκετά ακαμάτρα σε.. όλα τα επίπεδα, ΑΛΛΑ πάρα πολύ πλούσια σε αγάπη, από οικογένεια και φίλους, από τα αγαπημένα μου ντόντος που είναι εκεί στα όμορφα και στα δύσκολα, κυρίως στα δύσκολα κι επειδή στη ζωή ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου έρθει και τι θα σου φύγει, τα ντόντος μου ήταν ένα ανέλπιστο δώρο που κάνουν κάθε στιγμή πιο μαγική, πιο ανάλαφρη, πιο αστεία και πιο συγκινητική. 

Σου εύχομαι το νέο έτος να έχεις πρώτα απ' όλα υγεία, κι έπειτα ειρήνη, ηρεμία, σοφία, να έχεις πάρα πολλή αγάπη, να γελάσεις πολύ, να αγκαλιαστείς πολύ, να σε προσέχεις, να διαβάσεις καλά βιβλία, να ταξιδέψεις, να παίξεις, να χορέψεις και πάνω απ' όλα σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να βρεις τα ντόντος σου.

Χρόνος ανάγνωσης: 18 λεπτά

Μάλλον έχω ξεμπλοκάρει όσον αφορά τη σωστή διαχείριση του ελεύθερου χρόνου μου, ίσως ακόμη ξεκόλλησα από τη σκέψη πως "πρέπει να δίνω όλη μου την προσοχή σε αυτό που παρακολουθώ", πλέον βάζω να παίζουν αυτά που έχω στη λίστα μου και αν με κρατήσει ή κερδίσει την απόλυτη προσοχή μου η ταινία/σειρά, μαγκιά της!

*Ειδοποίηση: SPOILER παρακάτω*

Νομίζω πως όλα ξεκίνησαν όταν τελείωσα το Office, το αμερικάνικο, που τόσο αγάπησα και μου θύμισε παλιά συναισθήματα όταν έβλεπα πολλές σειρές (καλά βέβαια, τότε ούτε παιδί είχα, ούτε και δούλευα, δεν είχαμε και χρονοφάγα σόσιαλ, υπήρχε χρόνος!). Αν και από ένα σημείο και μετά φεύγουν ηθοποιοί από τη σειρά, που θα ήθελα να μείνουν μέχρι τέλους, γενικά μπορώ να πω πως πέρασα πάρα πολύ καλά και με τους 9 κύκλους αυτής της σειράς, δέθηκα με τους ήρωες, σε σημείο που θα δω κι άλλες δουλειές τους αν υπάρχουν και αν θα πρέπει να το βαθμολογήσω θα του δώσω ένα 4 στα 5, κι αυτό μόνο και μόνο γιατί θα ήθελα άβολο Μάικλ Σκοτ τιλ δι εντ! (που όταν εμφανίζεται στο τελευταίο επεισόδιο τσίριξα! ΤΣΙΡΙΞΑ! Και λίγο συγκινήθηκα..)

Τώρα, φυσικά, θέλω να δω και το αγγλικό, αν και δεν το έχω ψάξει και δεν ξέρω πού παίζει.

Η δεύτερη σεζόν του Nobody wants this θα πω πως ήταν κάπως χλιαρή και κάπως μέτρια. Τώρα που πέρασε και λίγος καιρός απ' όταν την είδα θα σου πω πως ξέχασα και πως την είδα και πώς μου φάνηκε. Ίσως ήθελε καλύτερο χειρισμό για να ξεχωρίσει ή έστω να σταθεί δίπλα στην πρώτη. Να συμβαίνει άξουαλι κάτι στη σειρά και όχι μόνο να τα έχουν αλλά να είναι δύσκολο γιατί είναι από διαφορετικούς κόσμους. Σε όλη τη σεζόν μας απασχολεί αν θα κάνει κονβέρτ στον ιουδαϊσμό η Κρίστεν Μπελ. Δεν είδα αν θα συνεχιστεί, θα της βάλω ένα 2,5 στα 5, χαριστικά λόγο της πρώτης σεζόν και του Άνταμ του Μπρόντι, που είναι μπόιφρεντ ματίριαλ (και νομίζω πως θα είναι ως τα βαθιά του γεράματα!). Αδιάφορη η εμφάνιση της ρίαλ λάιφ συζύγου του, Λέιτον Μίστερ (η δικιά μας Μπλαιρ Γουόλντορφ) ως πολιτικό σχόλιο για τις ινφλουένσερ.

Τελείωσα επιτέλους το You! Μια σειρά που αγαπώ να μισώ ή που μισώ που αγαπώ, που έχει περάσει από χίλια κύματα και που παρά το ότι ο Μπεν ο Μπάτζλι (που ως φάτσα με εκνευρίζει αλλά ως προσωπικότητα τον βρίσκω φοβερά κουλ) παίζει εκπληκτικά το ρόλο του σάικο Τζο, μου είναι βαθιά αντιπαθής και ήθελα από την πρώτη σεζόν να τον πιάσουν. Σε αυτή τη σειρά με εκνεύριζε πάρα πολύ που πάντα την έβγαζε τόσο ΤΟΣΟ καθαρή λες και το σύμπαν συνωμοτούσε υπέρ του. Περίμενα, φυσικά, την κατάληξη που είχε η σειρά, ανυπομονούσα αν θέλεις, μου άρεσε πώς έφτασαν ως εκεί, μου άρεσε που εξηγεί πώς η τόσο κοινότοπη φάτσα του (τρου) τον έκανε να διαφεύγει τόσο εύκολα πάντα και πώς εξηγεί με πολύ πειστικό τρόπο τις τόσες γυναίκες που έπεσαν στην παγίδα του και τον ερωτεύτηκαν (οκέι, κακόγουστες όλες, αλλά τα γούστα τάχα είναι υποκειμενικά), οπότε στο σύνολο της συγκεκριμένης σειράς και όχι μόνο στην τελευταία σεζόν, θα δώσω ένα 3,75 στα 5. Γιατί ήταν μια όμορφη σειρά από αισθητικής άποψης. Αν εξαιρέσεις, δηλαδή, τους φόνους και τα λοιπά.

Είδα τη δεύτερη σεζόν της Wednesday και ΣΚΥΛΟβαρέθηκα. Πολλή φασαρία, μηδέν ψυχή, μπόλικο υλικό για νανούρισμα, βασανίστηκα να την τελειώσω και σίγουρα δε με βλέπω να πιάνω την τρίτη εύκολα.. Δεν καταλαβαίνω γιατί τέτοια διαφορά από την πρώτη, εκτός αν ήταν και η πρώτη τέτοιο χάλι και δεν το αντιλήφθηκα. Ο Τιμ Μπάρτον ξέχασε να δώσει ψυχή σε αυτό το... πράγμα, δε ξέρω καν αν βρισκόταν στα γυρίσματα, ναι μου άρεσε που είδαμε λίγο παραπάνω Μορτίσια, ναι μου άρεσε που πετάχτηκε και η Lady Gaga, ταιριαστό, και πολύ χάρηκα την επιστροφή της δίμετρης Γκουέντολιν πρώην διευθύντριας και την (κάπως ασήμαντη) εμφάνιση της pop τραγουδίστριας των νιάτων μου, Billie Piper (που έχει πει τον ύμνο "Day & Night"!). Κατά τ' άλλα εφηβικό το πολύ στο σύνολό του. Θα του δώσω ένα 1 στα 5 για τους προαναφερθέντες. Μόνο. Η Wednesday με έχει κουράσει με την ξερολίαση και το υφάκι Ηλιάννας Παπαγεωργίου "κι εγώ έχω τεμαχίσει πτώμα στα 6 μου, δε μου λέει κάτι". Έχω βαρεθεί και το Τζενάκι που χάριν του πρόμο έχει υιοθετήσει το βλέμμα και το όλο άτιτιουντ και στην πραγματική ζωή. Ναι. Πάμε παρακάτω.

Είδα τη δεύτερη και μάλλον τελευταία σεζόν από τις Σέρρες του Καπουτζίδη, όπου αλλάζει ο ηθοποιός που έπαιζε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώτη, Πάνος Νάτσης, καθώς σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό και δεν ήξερα αν ήθελα να παίξει άλλος το ρόλο του Οδυσσέα στη θέση του. ΑΛΛΑ, τον ανέλαβε ο Γιώργος Ζυγούρης ο οποίος ειλικρινά με έπεισε αμέσως, έδεσε άψογα με το υπόλοιπο καστ και τελικά δε με πείραξε καθόλου αυτή η αλλαγή. Η σειρά είχε κι άλλα να δώσει, όπως και έκανε, ήταν σε στιγμές πολύ συγκινητική, ενώ η εμφάνιση του Μανώλη Θεοδωράκη που γνώριζα ήδη από το tiktok ήταν εξαιρετική ιδέα και φανταστική πινελιά, τουλάχιστον σε όσους τον γνωρίζαμε ήδη. Αγαπημένη όλων, όμως, είναι η θεία Σταματίνα! Ίσως να μην ήθελα την αισθησιακή σκηνή που έπαιξε στη δεύτερη σεζόν, όχι γιατί με ενόχλησε ή οτιδήποτε, απλά γιατί μου έκανε πιο οικογενειακή ως σειρά χωρίς το σπάις (από το οποίο δε γλιτώνουμε σε τίποτα πλέον!!). Σε γενικές γραμμές όμως η σειρά είναι ένα άριστα 5 στα 5, την αγάπησα από την αρχή ως το τέλος.

Δεν περίμενα με τίποτε να υπάρξει ποτέ τρίτη σεζόν στη νορβηγική χριστουγεννιάτικη σειρά Home for Christmas. Φαινόταν να έχει τελειώσει επαρκώς στη δεύτερη με happily ever after, αλλά να που έρχεται μια ακόμη χρονιά με τα πολύ διαφορετικά Χριστούγεννα της Γιοχάνε, όταν χωρίζει με τη σχέση που είχε για χρόνια και περνάει ένα σωρό αναποδιές, που όμως χειρίζεται με τον πολύ ειλικρινή και χαμογελαστό της τρόπο που την κάνει αγαπητή σε όλους. Είναι μια νοσηλεύτρια που πραγματικά νοιάζεται και παρά το ότι ο μπαμπάς της μου μοιάζει φοβερά με τον δικό μου (πολύ πολύ κακό σε χριστουγεννιάτικο πλαίσιο!) οπότε λίγο δυσκολεύομαι, ο μάστορας που φτιάχνει την κουζίνα της είναι a sight for sore eyes, χαμανα χαμανα χαμανα, διαμαντάκι, φτουσουπαλικαριμουνασεχαιρεταιημανασου, ε και κάπως το κάνει πιο εύκολο τελικά! Φυσικά και την προτείνω στο σύνολό της ως σειρά σε όλους, και πρόσεξέ με, στην εποχή μας, που ότι καινούργιο βγαίνει είναι μια σαχλαμάρα και μισή. Δεν βαθμολογώ, γιατί δεν την τελείωσα μου έχουν μείνει 4 επεισόδια νομίζω.. ή 3 και δε θέλω να βιαστώ, αν και μέχρι στιγμής είναι 5 στα 5.

Η πέμπτη σεζόν την Έμιλι, που κι αυτή τελειωμό δεν έχει, ΔΕΝ ήρθε ιδανικά τα Χριστούγεννα (τι δουλειά έχει καν τα Χριστούγεννα είναι τίγκα στο μεσογειακό καλοκαίρι!) δεν καταλαβαίνω γιατί όλες οι σεζόν αυτής της σειράς είναι γυρισμένες σε ηλιόλουστες μέρες. Είναι δύσκολο να έχεις στυλ το χειμώνα; Έχουν την εντύπωση εκεί στο Αμέρικα ότι το Παρίσι και η Ευρώπη γενικά λούζεται 24/7 στον ήλιο; Μπορεί να κάνω λάθος τώρα, αλλά δε θυμάμαι μια, ΜΙΑ σεζόν που να έχουμε χειμώνα και χιόνια και κρύο γενικότερα. Στο Παρίσι. Για να επιστρέψω στο ανούσιο της υπόθεσης, η 5η σεζόν είναι κάπως εκνευριστική, κάπως πολύ μέτρια, κάπως αλλιώς μας το είχαν ξεκινήσει κάπου αλλού μας βγαίνει, το κομμάτι της Ρώμης με πέθανε, η επιστροφή στο Παρίσι κάπως το 'σωσε, ο αγαπημένος μας σεφ παίζει οριακά guest σε όλη τη σεζόν, ΦΤΑΝΕΙΠΧΙΑ με την Μίντι που τραγουδάει σε κάθε φακιν επεισόδιο, επίσης η Έμιλι η κοπέλα ΠΟΣΟ πελούσια είναι; όλο παρέα με γόνους εκατομμυριούχων κάνει και ΑΝ είναι ινφλουένσερ (που έτσι δεν ξεκίνησε;) κάπως μου φαίνεται πως δεν έχουν ιδέα πώς είναι οι ινφλ.. και ως διαφημιστές όλες οι ιδέες τους είναι απελπιστικά κακές. Αντιλαμβάνομαι πως θα υπάρξει 6η σεζόν έτσι όπως έκλεισε (όχι ότι δε μας έχουν συνηθίσει σε απότομο κόψιμο σε σειρές που αγαπάμε εκεί στο netflix αλλά ίσως της δώσουν μια ευκαιρία με τόσες σεζόν στην πλάτη της). Επίσης το μαλλί της Έμιλι, ενώ αγαπώ ΑΓΑΠΩ κοντό καρέ, δε μου αρέσει ντιπ καθόλου.. να βάλω ένα επιεικές 2 στα 5;

Φυσικά και είδα άμεσα και το πρώτο και το δεύτερο μέρος του Stranger Things, όχι απλά από φόβο μη φάω σπόιλερ αλλά κυρίως από ανυπομονησία. Τώρα, θα πω πως περίμενα αυτή τη σεζόν πάρα πολύ καλή, πάρα πολύ δυνατή, καταλαβαίνουμε όλοι μας την πίεση των Ντάφερ να δώσουν κάτι που μπορεί να σταθεί τόσο δίπλα στις καλές τους σεζόν όσο και στο κλείσιμο αυτού του έπους, αλλά μέχρι στιγμής και χωρίς το τελευταίο επεισόδιο που βγαίνει Πρωτοχρονιά, η 5η σεζόν μοιάζει με το reunion των Friends παρά με αυτό που θα 'πρεπε να είναι. Η σειρά έχει επεκτείνει σε τέτοιο βαθμό το trope #foundfamily που έχει ένα σκασμό ήρωες τώρα να παίζουν σε κάθε σκηνή το κεφάλι τους κορόνα γράμματα και να κερδίζουν πάντα. Δεν έχει πάθει κανένας τίποτα, απολύτως κανένας. Δεν έχουν εξηγήσει απολύτως τίποτα (αν θέλεις εξηγήσεις πρέπει να πας να δεις το θεατρικό με το back story του Βέκνα, που δεν υπάρχει κάπου να το δεις, αλλά εξηγεί τα πάντα, πάρα πολύ δίκαιο για τους φαν απανταχού στον κόσμο, ε;) δε βγαίνει και ιδιαίτερο νόημα, κάθε τρεις και λίγο βγάζουν ένα εξαιρετικά περίπλοκο σχέδιο που μόνο αυτοί καταλαβαίνουν, μπαινοβγαίνουν στο upside down που το φυλάει και στρατός αλλά κλάιν, έρχονται αντιμέτωποι με ΟΤΙ μπορείς να φανταστείς, κάνουν συγκινητικές τελευταίες συζητήσεις, επιζούν και ξαναβρίσκονται όλοι μαζί αγκαλίτσα. 

Η Λίντα Χάμιλτον ως κερασάκι ηθοποιός που μας συνδέει με τις καλτ ταινίες του Terminator ήταν ανούσια ως ύπαρξη, απλά εμφανίζεται πάντα θυμωμένη εδώ κι εκεί. Νιώθω σα να την έκαναν καστ και της είπαν "δε χρειάζεται να κάνεις πολλά, απλά να υπάρχεις". Ο Βέκνα από την άλλη αποφασίζει σε αυτή τη σεζόν να απαγάγει παιδιά. Για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει ακόμα, ενώ μπορεί να τα αρπάξει όλα μαζί, ξεκινάει με την μικρή αδερφή του Μάικ, έτσι για να τους δώσει χρόνο μάλλον να προετοιμαστούν, κι ύστερα παίρνει όλα τα υπόλοιπα μαζί, αφού μάταια προσπαθούν να τα γλυτώσουν από τα ντεμογκόργκον οι φίλοι, όπου και ανακαλύπτει ο Γουίλ ότι μπορεί να ελέγξει κι αυτός τα ντέμο αν βρίσκεται κοντά τους, γουάου, λίγο αδιάφορο. 

Ο οποίος Βέκνα από την περασμένη σεζόν σε αυτή, από το σουλούπι του Γκριντς έχει γίνει φέτες. Το τέρας! ΓΙΑΠΟΙΟΛΟΓΟΚΑΝ! 

Τα παιδιά που πλέον έχουν μεγαλώσει ΔΕΝ είναι καλοί ηθοποιοί, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω.. όταν ήταν παιδιά δεν το καταλάβαινες τόσο έντονα γιατί ήταν παιδιά και γενικά τα παιδιά δεν είναι τόσο καλοί ηθοποιοί οπότε οι απαιτήσεις είναι περιορισμένες. Τώρα είναι κάπως... άβολοι; Η χημεία μεταξύ του Μάικ και της 11 ανύπαρκτη. Και η νοσταλγία που πάντα μας έβγαζε το Stranger Things κάπου εξαφανίστηκε. Δεν περιμένω πλέον κάτι από το τελευταίο επεισόδιο. Ειλικρινά, και να μη γίνει τίποτα, να μην πεθάνει κανείς, να κερδίσουν τον Βέκνα, ή ξερωγω να γίνει φίλος μας κι αυτός, όλα τα περιμένω. Κρίμα για μια σειρά που αγαπήθηκε τόσο. Δε βαθμολογώ, αν και μέχρι στιγμής είναι με απόσταση η χειρότερη σεζόν όλων για μένα. Ένα βαρετό, ασήμαντο, μπάχαλο, που δεν νοιάζει κανέναν.

Ξαναείδα το Holiday αλλά ποιος δεν το περίμενε, είναι χριστουγεννιάτικη παράδοση πια, χρειάζεται λίγος Jude Law στα Χριστούγεννά μας, και στη φετινή προβολή παρατήρησα πως η Αμάντα και ο Γκρέιαμ παθαίνουν αυτό το instant lust που απεχθάνομαι στα βιβλία μου αλλά που σε αυτούς ποτέ ποτέ δε με ενόχλησε (ίσως γιατί από την ταινία λείπουν όλες αυτές οι πολύ περιγραφικές ΣΚΕΨΕΙΣ που το κάνουν άβολο στον γραπτό λόγο), πως η Κέιτ Γουίνσλετ και ο Τζακ Μπλακ δεν έχουν καθόλου ΚΑΘΟΛΟΥ χημεία, δε ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά πλάι στη χημεία που έχουν οι άλλοι δύο η δική τους είναι αέρας κοπανιστός ΚΑΙ, επειδή το 'ψαξα, ΌΛΟΙ οι ηθοποιοί το 2006 ήταν στα 31 με 34 με μόνη εξαίρεση τον Τζακ Μπλακ που ήταν 37, στην ηλικία μου, όταν έπαιξαν στην ταινία. Τους πέρασα ΚΑΙ αυτούς. Με βλέπω γιαγιά, στην κουνιστή μου καρέκλα, να βλέπω Χριστούγεννα το Holiday για εκατομμυριοστή φορά (θα ζήσω πολλά χρόνια απάρεντλι) και να νιώθω ακόμη μικρότερη από όλους τους. Δε βαθμολογώ ταινίες/σειρές που έχω ξαναδεί.

Είδαμε με τον χάζμπαντ στο σινεμά τη Νυρεμβέργη, την ταινία με τον Ράσελ Κρόου και τον Ράμι Μάλεκ, που βλέπω Ράμι Μάλεκ και θέλω αυτόματα να κλείσω εισιτήρια (αυτό έκανα κιόλας), να σκεφτείς πως είχαμε να πάμε σινεμά μπορεί και τρία χρόνια (!). Ήταν η πραγματική ιστορία του ψυχίατρου που ανέλαβε να εξετάζει τους ναζί στρατιωτικούς κρατούμενους της δίκης της Νυρεμβέργης, και πιο συγκεκριμένα του Γκαίρινγκ, του δεύτερου τη σειρά του Χίτλερ, τον οποίο παίζει ο κατά τ' άλλα πάρα πολύ συμπαθής Ράσελ Κρόου, που όμως ακριβώς γι' αυτό ήταν ιδανικός για το συγκεκριμένο ρόλο. Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, με κάποιες "κινηματογραφικές" αποκλίσεις, το ακόμη πιο ενδιαφέρον ήταν πως στη σκηνή όπου μέσα στη δίκη παίζουν την "ταινία" με το τι γινόταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι ηθοποιοί δεν είχαν δει από πριν αυτές τις (πραγματικές) σκηνές με σκοπό οι αντιδράσεις τους να είναι όσο πιο ειλικρινείς γίνεται. Εξαιρετική ταινία, νομίζω δεν έχω κάτι να της προσάψω.. θα πάρει κι αυτή 5 στα 5, ήταν και η ταινία που με ξαναέβαλε στο σινεμά και παίρνει κι από αυτό. 

Είδα επιτέλους τη Barbie που ήταν όντως μια πολύ καλή και πολύ απλή ταινία παράλληλα (μου αρέσει όταν μια ταινία είναι απλή αλλά τα καταφέρνει να περάσει αυτό που θέλει), η Μάργκοτ Ρόμπι είναι υπέροχη στο ρόλο της και ΕΙΝΑΙ η Μπάρμπι, ενώ και ο Γκόσλινγκ είναι καλός, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί υπήρχαν όλες αυτές οι φήμες πως ήταν καλύτερος και πως ουσιαστικά επισκίασε την ταινία και το φεμινιστικό της νόημα. Δεν το ένιωσα. Φυσικά και ήταν καλός, γι' αυτό πήρε και το ρόλο! Από 'κει και πέρα κάπου φτάνει αυτό που τις βγάζουμε συνέχεια να τις μετρήσουμε. Θα πάρει 4 στα 5.

Τελευταία σεζόν που μάλιστα κόπηκε (σοκ η Σαρούλα!) και τι βλακώδες τέλος για το έπος του Sex and the city. Ακολουθεί μινι ραντ που αρχικά είχε σκοπό να γίνει χωριστό άρθρο, αλλά δε θέλω να του δώσω τόσο χώρο:

Μετά την πρώτη σεζόν του spin off (θα πω και επ ουδενί συνέχεια ή ακόμα καλύτερα φανφίξιο) And just like that που ναι μεν, αλλά, η σειρά πήρε μια κατρακύλα άνευ προηγούμενου. Ήταν απόλυτα ξεκάθαρο πως δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι τι στο καλό είχαν ήδη πει, τι ήθελαν τελικά να πουν, πού πήγαιναν οι ήρωες, ΠΟΙΟΙ ήταν ΚΑΝ! Άλλωστε το έχει ήδη πει η SJP πως μπορεί να είναι στην παραγωγή και τέτοια, αλλά ΔΕΝ βλέπει τα επεισόδια (συγχαρητήρια Σάρα. Χειροκροτάμε. Όρθιοι! Πολύ επαγγελματικό και ατακάρα από επικοινωνιακής άποψης!) Έχει βγει κι έχει πει επίσης πως δεν την αγγίζει το hate που έφαγε η σειρά γιατί αυτή βλέπει ΜΟΝΟ επιτυχία (εδώ αξίζει να αναφερθεί πως έχασε το 60% από το ΠΙΣΤΟ κοινό της η σειρά και έφαγε κάνσελ, δεν ολοκληρώθηκε και τέτοια που πήγαν να μας πείσουν ανεπιτυχώς). Η τελευταία, δε, σεζόν έχει κάτι ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ λάθη που δε φαντάζεσαι! Από το να σκοτώνουν για 2η φορά τον πατέρα μιας από τις "Σαμάνθες" που είχε ήδη πεθάνει στην πρώτη σεζόν, να μας απασχολούν για τουλάχιστον 2 επεισόδια για το αποσμητικό της άλλης "Σαμάνθας" και να καταλήγουμε να βλέπουμε μια τουαλέτα να υπερχειλίζει λίγο πριν το τέλος, ενώ είχαμε μια Κάρι καθ όλη τη διάρκεια της σεζόν να έχει κάνει κάνσελ από μόνη της τον Big γιατί μάλλον δυσκολεύεται ως ενήλικας να διαχωρίσει τον ρόλο από τον άνθρωπο και σου λέει αφού έφαγε κάνσελ ο ηθοποιός, ας πούμε έτσι σε άκυρη φάση "παριστάνω πως δεν παντρεύτηκα ποτέ" και "έχω μια σχέση 22 χρόνων με τον Έινταν" (απλά μωρέ κάπου στο ενδιάμεσο αυτός έκανε οικογένεια και μεγάλωσε 2-3 παιδιά που τώρα είναι ενήλικοι σχεδόν!) Α, και το κέρατο που της έριξε; Ε ασήμαντο μωρέ, δεν είπαμε πως θα είμαστε αποκλειστικά μαζί, απλά πως θα σε περιμένω 5 χρόνια (για ποιο λόγο καν!). 

Τρύπες παντού, απόλυτη μετάλλαξη των τριών που απέμειναν στη σειρά, επιμονή να μας νοιάξουν οι "Σαμάνθες" που και να εξαφανίζονταν εντελώς ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΠΡΟΣΕΧΑΜΕ, ξέρεις πόσοι τέτοιοι εξαφανίστηκαν σε αυτό το σπίνοφ χωρίς λόγο κι αιτία; Αμέτρητοι. Αδιανόητο το γιατί συνέβη όλο αυτό τελικά, καθαρά και μόνο για τα λεφτά, έχω πει πολλάκις πως θα παριστάνω πως ήταν ένα κακό fanfiction που δεν είναι κανόνας και δε συνέβη ποτέ, ΘΑ ΞΑΝΑΔΩ το satc με την ελπίδα να διαγραφεί μια μέρα παντελώς από τη μνήμη μου. 

Και η Κιμ Κατράλ που δεν επέστρεψε; ΠΟΣΑ μπράβο και ΠΟΣΟ γαμάτη μπορεί να νιώθει με αυτή τη σκατένια κατάληξη! Η SJP λέει τάχα ψάχνει άλλο "σπίτι" να στεγάσει τη μπουρδάρα που ΔΕΝ την ενδιαφέρει καν αλλά γιατί να μη συνεχίσει να αρμέγει αυτή την αγελάδα;! Αντιπαθέστατη σε χρόνο μηδέν!

Αυτά είδα μέσα στο 2025 και νομίζω πως δεν σου έχω αναφέρει, έχω στο ραντάρ μου από σειρές το must see κατά την φίλη και ειδικό Ρόζα το The symmer I turned pretty που όμως είναι στο Prime, θα ήθελα να δω και το We were liars γιατί έχω διαβάσει το βιβλίο και μου άρεσε πολύ (επίσης στο Prime), θέλω οπωσδήποτε να δω και την Αγγελία που διαβάσαμε πριν κάποιους μήνες στο Dodos αλλά ακόμη δεν έχει έρθει στον κινηματογράφο μας, ήθελα να δω και την ελληνική εκδοχή του Σκρουτζ αλλά δεν προέκυψε και δε μπορώ να σκεφτώ τρόπο να τη δω πριν φύγει.. Οπωσδήποτε θέλω να δω την τρίτη ταινία του Knives Out, το Wake up dead man, που λένε πως είναι το καλύτερο από όλα ως τώρα και τον Φρανκενστάιν του Ντελ Τόρο.  

Πες μου τις σκέψεις σου για όποιο είδες από τα παραπάνω ή ποιο άλλο είδες και μου προτείνεις, ελπίζω κι εύχομαι η νέα χρονιά να είναι γεμάτη με ακόμη περισσότερες ταινίες και σειρές (θα ήθελα να πω καλές ταινίες και σειρές, ιδανικά!)

Μια διλογία φαντασίας σε μεσαιωνικό πλαίσιο, με υπέροχη γραφή, έναν ωραία δοσμένο μαγικό κόσμο, ήρωες που αγαπάς ή μισείς και μια ιστορία που δε μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις, όμως πρέπει να το κάνεις γιατί μετά θα τελειώσει και δε θέλεις να τελειώσει.

Πώς η χριστουγεννιάτικη διακόσμηση πέρασε από χίλια κύματα για να επιστρέψει επιτέλους στο πιο παραδοσιακό, με διαχρονική αισθητική και νοσταλγική διάθεση. 

Φέτος, λένε, είναι πολύ τάση ο πιο παραδοσιακός χριστουγεννιάτικος στολισμός, με ζεστά χρώματα κόκκινα, πράσινα, χρυσά, με πολύ καρό, θερμό φωτισμό, μεγάλους φιόγκους και τα λοιπά, κάτι που για μένα ήταν πάντα τα Χριστούγεννα, δεν αγάπησα ποτέ το λευκό, το μπλε, τα ψυχρά ή χιονισμένα, δε νιώθω Χριστούγεννα με άλλες αποχρώσεις, τίποτα που να μην θυμίζει τις γιορτές από όταν ήμουν παιδί (αν με ρωτάς, ιδανικά θα ήθελα και τα λαμπάκια που είχαμε τότε, τα μεγαλύτερα, με τη μουσική, στα γενικότερα πλαίσια του #grandmacore που με χαρακτηρίζει!). Τα Χριστούγεννα σε στυλ Ralph Lauren δε μου ήταν ποτέ ξένα, μάλιστα, στο pinterest μου τα γνωρίζω και τα αγαπώ εδώ και χρόνια, εμπνέομαι κάθε φορά από αυτά και τα νιώθω πολύ κοντά στην αισθητική μου. Προς έκπληξή μου, αναζητώντας στο Tiktok σχετικά, μπικόζ... μου γαληνεύει το μέσα μου, διαπίστωσα πως είναι παραπολυμεγαληταση για τα Χριστούγεννα του 2025 το στυλ Ralph Lauren, βρήκα μέχρι και πρώην υπάλληλο της εταιρείας που ανέλυε τα βασικά στοιχεία του που υπήρχαν πάντα στο στολισμό των καταστημάτων τους και έρχομαι εδώ να σου πω ποια ακριβώς είναι αυτά ώστε να τα εντάξεις κι εσύ στη διακόσμησή σου (ακόμη κι αν είμαστε 5 μέρες πριν τα Χριστούγεννα!).

• Κλασσικό πράσινο δέντρο

Που μοιάζει φυσικό, αλλά δεν είναι (δε ξέρω αν μου αρέσει η σκέψη του φυσικού δέντρου γενικότερα, κάπως μου φέρνει σε νεκρά λουλούδια που δεν πολυαγαπώ)

• Στολίδια κόκκινα, καρό, χρυσά σε λεπτομέρειες

Ιδανικά κιόλας όχι τα πιο φθηνά που κυκλοφορούν, έχουμε μια παράδοση που κάθε χρόνο αγοράζει ο καθένας μας από ένα καλό στολίδι. 

• Καρό τραπεζομάντιλα σε τραπεζαρίες και μπουφέδες

Κόκκινο καρό, αλλά ο Ραλφ ο Λόρεν αγαπάει πολύ και το σκουροπράσινο και το σκούρο μπλε οπότε μπορείς να παίξεις και με άλλες αποχρώσεις αν σου φαίνεται πολύ έντονο το κόκκινο (επίσης στα τραπέζια έχει συνθέσεις με κόκκινα τριαντάφυλλα, προφανώς αληθινά, γκι και κουκουνάρια).

• Κεριά και κεράκια

Σε φυσικές αποχρώσεις, δηλαδή το σπασμένο λευκό του κεριού και όχι κόκκινα χρυσά ή με χρυσόσκονη, είτε λεπτά κεριά για το τραπέζι, είτε διακοσμητικά κεριά, για να ζεσταίνουν το χώρο λίγο παραπάνω.

• Γιρλάντες σε επιφάνειες

Σε όλες τις επιφάνειες, ακόμη και στο κέντρο του τραπεζιού σαν τραβέρσα, αλλά και στο έπιπλο της τηλεόρασης για παράδειγμα ή γύρω γύρω από τη βιβλιοθήκη, με μεγάλους κόκκινους φιόγκους εδώ κι εκεί για διακόσμηση. Α, ε, ναι, και στο τζάκι σου φυσικά (πάντα το ξεχνάω πως υπάρχουν και ΤΟΣΟ τυχεροί άνθρωποι που έχουν τζάκι!)

• Σκουρόχρωμα έπιπλα, δέρμα και σκούρο ξύλο
  

• Κόκκινες κορδέλες και κόκκινοι φιόγκοι στα δώρα σου

Τα οποία είναι τυλιγμένα με σκούρο πράσινο ή σκούρο μπλε χαρτί, ή και καρό σε τέτοιες αποχρώσεις. Όμως η κορδέλα πρέπει να είναι κόκκινη (αυτό το τόνισε ο πρώην υπάλληλος). Αν θέλεις κορδέλες σε άλλες αποχρώσεις μπορείς να κάνεις συνθέσεις στο δέντρο σου.

• Το αρκουδάκι

Αν και είναι πιο χαρακτηριστικό του Ραλφ το αλογάκι, το αρκουδάκι στα Χριστούγεννα είναι must. Μπορεί να είναι ένα διακοσμητικό, ή να το κρεμάσεις ένα κάδρο με ένα αρκουδάκι που φοράει πουλόβερ, ή να βάλεις στο δέντρο σου στολίδι αρκουδάκι, βάλε πάντως κάπου κάποιο αρκουδάκι.

• Κουβερτάκια και ριχτάρια σε σκουροπράσινες αποχρώσεις

Ή το κλασσικό καρό κόκκινο φυσικά, εννοείται και σε μαξιλαροθήκες στο σαλόνι σου. Ο σκοπός είναι να νιώθεις την υπέρτατη θαλπωρή, βλέπεις, όχι απλά να είσαι άνετα στο σπίτι σου. Να νιώθεις κάπως λίγο παιδί ξανά.

Και επειδή εδώ τριγύρω αγαπάμε το διάβασμα, θα προσθέσω την δική μου προσωπική πινελιά σε όλο αυτό το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο κλίμα, που δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο από κλασσικά χριστουγεννιάτικα βιβλία. Πρόσεξέ με! ΚΛΑΣΣΙΚΑ!

Και έχω λόγο που σου το λέω, καλώς ή κακώς τα βιβλία που εκδίδονται τα τελευταία χρόνια ως χριστουγεννιάτικα στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι απογοητευτικά (ενίοτε και απαράδεκτα), οριακά να σου χαλάσουν και τα Χριστούγεννα, πώς να σου πω (οκέι, υπερβολική!). Ο πιο χαρακτηριστικός τρόπος να ξεχωρίσεις ένα βιβλίο που είναι μάπα είναι πόσο έχει επενδύσει ο εκδοτικός στην εξωτερική του εμφάνιση: βαμμένες σελίδες, εφέ, κόλπα (τύπου advent calendar), υπερβολική προώθηση, βομβαρδισμός με διαφημίσεις, όλα αυτά διαβάζονται ως: απεγνωσμένη προσπάθεια για να κάνουμε αρπαχτή. Και πιάνει. Κάθε. Φάκιν. Χριστούγεννα. (απάρεντλι όχι μόνο τα Χριστούγεννα)

Οπότε ναι, θα σου πω κλασσικά και θα είμαι απόλυτη και αυστηρή σε αυτό. Συγκεκριμένα κάποιες επιλογές που υπάρχουν σε κλασσικά είναι:

Το κλασσικότερο όλων: η ιστορία του Σκρουτζ, του Ντίκενς (που θα διαβαστεί φέτος στο instagram στο dodos) αλλά προσοχή, να βρεις ένα αντίτυπο που δεν είναι διασκευή, άλλωστε η ιστορία είναι πολύ μικρή και δε θα σε κουράσει, θα κοιτάξεις να είναι σίγουρα πάνω από 100 σελίδες και θα τσεκάρεις στις πληροφορίες του βιβλίου αν γράφει κάπου πως είναι διασκευή.

Ο Ντίκενς έχει γράψει άλλες 4 χριστουγεννιάτικες ιστορίες που ίσως βρεις, όχι το ίδιο ενδιαφέρουσες και παραμυθένιες όσο η πιο διάσημή του, όμως μπορεί να σου αρέσουν. Μπορείς να τσεκάρεις αυτό εδώ το παραπολυπαλιο άρθρο* όπου τα λέω αναλυτικότερα. 

*καθότι παραπολυπαλιο ελπίζω στην κατανόησή σου στο ύφος και την εμφάνιση του 2012!

Ζούμε στην εποχή που η εικόνα είναι το παν, τα σόσιαλ είναι ο βασιλιάς που κινεί τα πάντα, φωτογραφίες, βίντεο, ΑΙ παντού και στα πάντα για να αγγίξουμε το τέλειο, φίλτρα, προβολή και μανία με τα νούμερα των προβολών, των ακολούθων, είσαι τόσο σημαντικός πλέον όσο ο αριθμός που σε ακολουθεί στο instagram ή στο tiktok, ασχέτως της ουσίας σου, του τι έχεις να προσφέρεις τελικά.

Σε αυτό τον κόσμο, του 2025, ανήκω κι εγώ, κι εγώ ανεβάζω υλικό, κι εγώ κοιτάω διαρκώς τις προβολές και τους ακόλουθους, ενώ είμαι σίγουρη πως υποσυνείδητα μπορεί να υπολογίζω την αξία μου ως ένα βαθμό με βάση τα νούμερα, αν και προσπαθώ να μην παρεκκλίνω από τον στόχο μου που είναι η δημιουργία, η έκφραση και το μοίρασμα. Ωστόσο δε θέλω να δείχνω κάτι ψεύτικο κι από πίσω να είναι όλα αλλιώς. Το ίδιο θέλω κι από άτομα που ακολουθώ, να βλέπω την αλήθεια τους, σε ό,τι ανήκει ο καθένας.

→Γιατί τα λέω αυτά..

Μπροστά στο αποτέλεσμα της εικόνας, της τέλειας φωτογραφίας που θα ανέβει σε κάποιο σόσιαλ και θα κάνει χαμό, του επιθυμητού αριθμού βιουζ και φόλοου, κι έπειτα για όσους το βλέπουν επαγγελματικά, της μεγαλύτερης διαφήμισης, των πωλήσεων, της γενικότερης εικόνας στο διαδίκτυο, του πώς ο εκδοτικός θα φαίνεται κουλ με πάρτι και θα φέρει διάσημους συγγραφείς, καταλήγουμε στη λογική πως 

το βιβλίο -βασικά- πρέπει να είναι όμορφο εξωτερικά,
το εσωτερικό περνάει σε δεύτερη μοίρα

Γίνεται πραγματικά αξιόλογη δουλειά στο εξώφυλλο, βγαίνουν ακριβές σπέσιαλ εκδόσεις με χρυσά γράμματα, με περιορισμένα αντίτυπα (!), με βαμμένο σόκορο, με μαγικά εφέ, οτιδήποτε ακολουθεί τη λογική "να φωτογραφίζεται ωραία στο instagram". Μέσα στα πλαίσια της υπερσυσσώρευσης βιβλίων που διαρκώς κυκλοφορούν και κάπως η διαφήμιση "επιτάσσει" να τα πάρεις αμέσως τώρα όλα, τσουβαλιαστά, άσχετα αν σου αρέσει το είδος ή όχι, αφού είναι όλα ό,τι καλύτερο έχει υπάρξει ποτέ στην ανθρωπότητα από τότε που ανακαλύφθηκε η μερέντα*, τελικά μάλλον δεν απασχολεί απολύτως κανέναν το αν το βιβλίο θα διαβαστεί κιόλας, αρκεί να το πάρεις.

*προφανώς όταν λέω "μερέντα" εννοώ τη Nutella

→Κι έρχομαι στο προκείμενο. 

Σε αρκετές περιπτώσεις —και ειδικά πρόσφατα— βλέπουμε βιβλία από μεγάλους εκδοτικούς οίκους που δίνουν εμφανώς βάση στο μάρκετινγκ (που και καλά κάνουν) παίρνοντας όμως από την ποιότητα. Την στοιχειώδη ποιότητα. Μιλάμε για βιβλία, είναι ένα πολιτιστικό αγαθό, μάλιστα κάτι με το οποίο ο αναγνώστης μπορεί να συνδεθεί συναισθηματικά και να επενδύσει. Και δεν θα είναι πάντα το πιο "σημαντικό" βιβλίο, με βραβεία και τίτλους στη ράχη του, μπορεί να είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ που θα διαβάσω σε δυο μέρες. Μπορεί να είναι ένα ρομάντζο με νεράιδες και ξωτικά, μπορεί να είναι το οτιδήποτε. ΔΕΝ νοείται να έχεις πάρει βιβλίο από μεγάλο εκδοτικό, από σοβαρό, υποτίθεται, εκδοτικό, να έχεις πληρώσει πάνω από 20€, και να διαβάζεις χωρίς να καταλαβαίνεις πάντα τι διάβασες, γιατί κάπου κάτι δε βγάζει νόημα στη μετάφραση και κανείς δε βρέθηκε να κάνει ένα δεύτερο πέρασμα μήπως κάτι του ξέφυγε του μεταφραστή. ΔΕΝ νοούνται εξόφθαλμες ασυνέπειες, να βλέπω εγώ, ο τελικός αναγνώστης, λάθη τυπογραφικά, όχι ένα, ένα σωρό. ΔΕΝ μπορεί να είμαστε σοβαροί, όταν έχουμε πάρει το σπέσιαλ έξτρα κεφάλαιο ενός ήρωα που στο πρωτότυπο είναι ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ γιατί είναι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ σπόιλερ, να το έχουμε βάλει στην αρχή και να μην έχει ανοίξει ρουθούνι!

Άραγε οι συγγραφείς γνωρίζουν τι γίνεται στα βιβλία τους; Υπάρχει κάποιος να τους ενημερώσει γι' αυτό που παίρνουμε στα χέρια μας ή μήπως είναι δική μας δουλειά, ως αναγνώστες, να επικοινωνήσουμε τέτοια παράπονα ώστε να κάνει κάποιος κάτι;!

Γιατί εμείς τα λέμε. Τα λέμε επανειλημμένα. Και το μόνο που γίνεται είναι να σφυρίζουμε αδιάφορα, μέχρι το επόμενο κακοδουλεμένο βιβλίο με αστραφτερό εξώφυλλο που θα κυκλοφορήσει.

Την περασμένη εβδομάδα διαβάσαμε στο Dodos το τελευταίο βιβλίο του Φίτζεκ "Το κορίτσι του ημερολογίου", και τολμώ να σου πω πως στο chat της συγκεκριμένης συνανάγνωσης καθημερινά μαζεύαμε τις αστοχίες και γελούσαμε. Βάλαμε, δε, καρφιτσωμένη τη φράση "ναι, αλλά άμα το βρέξεις με πανάκι το εξώφυλλο κάνει κόλπα" ως άλλο "ωραία τα παπούτσια σου, Πέγκυ μου" όποτε πέφτουμε πάνω σε λάθη και προχειρότητες, σε σημεία στίξης που λείπουν, σε τυπογραφικά λάθη, σε επαναλαμβανόμενες λέξεις, σε φράσεις που.. δε βγάζουν και πολύ νόημα. Ο Ελίας έγινε Ηλίας κι ύστερα ξανά Ελίας. Ο Γιούλιαν έγινε Τζούλιαν κι αυτός για λίγο. Ενώ τελειώνοντας το βιβλίο περάσαμε κανένα δίωρο να εξηγούμε η μια στην άλλη τι καταλάβαμε όχι γιατί μας έκαψε τον εγκέφαλο ο συγγραφέας, γιατί η μετάφραση σκότωσε εντελώς το plot twist και έδωσε άλλο νόημα από εκείνο του πρωτότυπου. Και ΛΥΠΑΜΑΙ που σπαταλήσαμε τόσο χρόνο να βγάλουμε άκρη από αυτό το βιβλίο για όλους τους λάθος λόγους!

Έχοντας τις ελάχιστες γνώσεις μετάφρασης που πήρα προπτυχιακά από τη γαλλική φιλολογία, αντιλαμβάνομαι πως υπήρχε ένα πολύ συγκεκριμένο μεταφραστικό πρόβλημα στο συγκεκριμένο πρωτότυπο κείμενο που ήθελε ειδικό χειρισμό ώστε να αποδοθεί σωστά στα ελληνικά. Όμως το βρίσκω απίθανο το συγκεκριμένο πρόβλημα να μην έχει υπάρξει ποτέ ξανά σε βιβλίο, να μην υπάρχει κάποιος τρόπος να πάρουμε στα χέρια μας αυτό που ήθελε να πει ο συγγραφέας. Να νιώσουμε αυτό που ήθελε να νιώσουμε σε εκείνο το σημείο. Να μπορούμε να ξαναδιαβάσουμε το βιβλίο και να δούμε πως ήταν εκεί η λύση, μπροστά στα μάτια μας. 

Για να σου εξηγήσω χωρίς να σου κάνω σπόιλερ, σε μια δεύτερη ανάγνωση στα γερμανικά, το βλέπεις ολόσωστα μπροστά σου, στα ελληνικά και σε δεύτερη ανάγνωση είσαι εκεί που ήσουν και στην πρώτη. Να αναρωτιέσαι γιατί; Από πού κι ως πού; Δεν υπάρχει πουθενά αυτό το plot twist, είναι αστείο, δεν εξηγείται καν επαρκώς σε μια φάκιν υποσημείωση!!!

Και λάβε, σε παρακαλώ, υπόψιν σου πως το συγκεκριμένο βιβλίο δεν έχει μεταφραστεί στα αγγλικά ώστε να υπάρχει η επιλογή. Όλοι όσοι ήμασταν σε αυτή τη συνανάγνωση το αγοράσαμε κανονικά. Και το κόστος του είναι άνω των 20€.

Προσωπικά όταν επιλέγω να ΜΗΝ πάρω από το metabook αλλά να στηρίξω τόσο τον συγγραφέα που αγαπώ, όσο και τον εκδοτικό που μας τον φέρνει και βλέπω τέτοιες αμέλειες χτυπητές καθώς το διαβάζω, αισθάνομαι πρώτα απ' όλα ηλίθια. Σα να αγοράζω ένα φόρεμα "ελληνικής παραγωγής" και να ανακαλύπτω πως είναι από το Shein και η κανονική τιμή του είναι τρεις φορές κάτω, η δε ποιότητα, φτηνός πολυεστέρας.

Δε θυμάμαι να συμφωνήσαμε σύσσωμη η αναγνωστική κοινότητα αυτής της χώρας
να υποτιμηθεί μωρέ το μέσα για να έχουμε σκληρά εξώφυλλα και βαμμένες σελίδες.

Προφανώς τα κόστη έχουν ανέβει στα πάντα, όμως η σωστή μετάφραση, η στοιχειώδης επιμέλεια, ΔΕΝ είναι περιττά κόστη και σίγουρα δεν είναι δική μου δουλειά που παραλαμβάνω το τελικό προϊόν που ακριβοπλήρωσα να διορθώνω λάθη και να σκέφτομαι τι θα μπορούσε να πει εδώ, τι εννοεί εκεί, μήπως να κάνω αντίστροφη μετάφραση μπας και βγάλω νόημα από αυτό που διαβάζω;! Μάλιστα, αισθάνομαι πως δεν ευθύνεται ούτε ο μεταφραστής ούτε ο επιμελητής αλλά περισσότερο η πολιτική της αδιαφορίας στην ουσία του βιβλίου, χωρίς επαρκή χρόνο ή budget ενδεχομένως, που παίρνει αναπόφευκτα από τους παραπάνω επαγγελματίες τη δυνατότητα να αποδώσουν μια σωστή δουλειά. Κάτι που θεωρώ ζημιώνει εντέλει και τους ίδιους που από ένα σημείο και μετά τους "γνωρίζουμε" μέσα από αυτές τις δουλειές τους.

Το ξέρεις πως πλέον βλέπουμε πολύ συγκεκριμένο όνομα μεταφραστή και αποφεύγουμε αυτόματα; Πως είτε θα το διαβάσουμε προκατειλημμένα αναμένοντας τη δουλειά που ξέρουμε πολύ καλά πώς κάνει, είτε θα το διαβάσουμε στα αγγλικά για να τον αποφύγουμε παντελώς; Πως για πολύ καιρό είχαμε το inside joke πως δε μπορεί να πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο, μάλλον θα πρέπει να είναι ΑΙ..

Σκεφτόμουν μήπως το συγκεκριμένο ποστ είναι παραπάνω καυστικό, γεμάτο θυμό και ειρωνεία, ίσως προκαλέσει παρεξηγήσεις, πως το υπογράφω με το ονοματεπώνυμό μου και μιλάω για το bookclub.. όμως από την άλλη κι ο εκάστοτε εκδοτικός το ίδιο δεν κάνει; δεν αισθάνομαι κανένα σεβασμό ως αναγνώστης και ως καταναλωτής. Και με θλίβει πολύ αυτό.

Είμαι πλέον απόλυτα αποφασισμένη πως δε θα στηρίξω ξανά εκδοτικούς που αδιαφορούν παντελώς για οτιδήποτε άλλο πέρα από την επιφάνεια (έχω κι εγώ μια "μαύρη λίστα" πλέον). Το προϊόν που αγοράζουμε δεν είναι μόνο το εξώφυλλο, αν ήταν έτσι και η μετάφραση θα ήταν περιττή, δεν θα υπήρχε λόγος να υπάρχουν γράμματα καν στις σελίδες. Θα έβγαινε και ακόμα πιο φθηνό, έτσι δεν είναι; Ας σοβαρευτούμε όμως λίγο, ναι;